door Jitse
Beste bloggers,
Zoals (velen van) jullie weten, heeft het Rozentheater sinds kort een nieuwe aanwinst: de Smart! Dit kleine autootje gaat binnenkort naar hogescholen, universiteiten en festivals rijden om het studentenbereik te vergroten en laat zien dat het theater ook naar jóu kan komen in plaats van andersom!Ik wil daarom voor deze keer mijn blog in het teken van de Smart houden. Ik vond het een leuk idee om een blog te schrijven over iets wat juist wel of niet smart is om te doen. Mijn verhaal vindt een paar jaar terug plaats. Ik ging met 3 vriendinnen stage lopen in Zwitserland omdat we een snuffelstage moesten doen. Omdat de krokusvakantie na deze 2 weken plaatsvond, konden we een weekje extra blijven om te skiën of snowboarden. De ouders van een vriendin kwamen daar in de vakantie naar toe en we konden met z’n allen mee terug rijden. “Goed geregeld” zou je denken. Dat was in principe ook zo maar achteraf ben ik nog steeds verbaasd dat ik niets gebroken heb. De stageperiode verliep goed maar toen kwam de week dat ik leerde skiën. Ik had eigenlijk willen snowboarden maar omdat ik niet uit een wintersportgezin kom, kon ik ski’s lenen van een vriendin. Wintersport is anders zo duur!
En daar stond ik dan. Ik probeerde op mijn ski’s vooruit te komen, bewoog op mijn plek, kwam geen meter vooruit. Het stomste wat ik gedaan heb is mee te gaan naar een rode piste. Onvoorbereid. Totaal zonder techniek. Tegen mijn vriendinnen had ik gezegd dat ik niets, maar dan ook niets van skiën wist en kon. Bovenaan de berg liet ik me verleiden om naar beneden te skiën. Ik was tenslotte toch niet bang? Dat durfde ik heus wel. Dus daar ging ik… recht vooruit. Nou geloof me, ik ben nog nooit zo bang geweest. Ik ging gewoon zó hard. Als klap op de vuurpijl, moest ik ook nog zien te slalommen door de ankerliftjes die op diezelfde piste voorbijkwamen en op tijd zien te remmen zodat ik niet tegen het ski-café aan knalde. Ik heb mijn vriendinnen voor gek verklaard toen de ski-docent me later vertelde dat ik bochtjes moest nemen en de ‘pizzapunt’ moest vormen met mijn ski’s, om af te remmen. “Ik zei toch dat ik niets van skiën wist en jullie hebben me zomaar naar beneden laten gaan! Ik kon niet eens remmen!”
Toen bepaalde delen van de pistes op een dag erg bevroren waren, ben ik via de zijkant van mijn ski’s, stapje voor stapje van de berg naar beneden gegaan. Anders was het gewoon te glad. Eenmaal aangekomen op het terras beneden, was er een vrouw naar me toegekomen. “Was jij dat nou daar boven?” Nou, ik stond echt perplex. Op het moment dat ik bovenaan de berg stond, schoot het nog door m’n hoofd dat iedereen me zou kunnen zien. Ik had mezelf aangepraat dat heus niet iedereen op me zou letten. Wel dus.
Wonder boven wonder kon ik aan het einde van de week redelijk skiën dus ik was best trots op mezelf. Ik zeg niet dat ik nooit meer zal skiën maar de manier waarop ik mijn eerste ski-ervaringen heb opgedaan, zal ik nooit meer vergeten. Het was gewoon niet smart! Gelukkig is de smart van het Rozentheater wel een smart idee! Houdt deze nieuwe aanwinst daarom vooral in de gaten.
door Esmée
Een tijdje terug ben ik naar Nachtgasten in het Rozentheater geweest. Het wordt de jamsessie van theatermakers genoemd. Vijf onvoorbereide acteurs krijgen een algemeen verhaal en allemaal een eigen geheim, dat ze van elkaar niet weten. Deze avond voelde voor mij als een verademing.
Het is natuurlijk ook wel heel goed dat alle huidige theatermakers over alle beslissingen uitgebreid nadenken, maar directe keuzes, zoals ik ze deze avond heb gezien, voelen ook wel eens goed. De kwetsbaarheid van de acteur wordt gevoeld, hij/zij weet immers ook niet precies wat er moet gebeuren. Het is mooi dat beslissingen snel worden gemaakt, het kan niet opnieuw. Duidelijkheid en directheid wordt getoond in de vorm van de voorstelling.
In het echte leven hoort dit toch ook zo? Het klinkt wat apart, maar het is waar. Niet alles wordt altijd maar uitgebreid geanalyseerd, maar dit hoeft toch ook niet? Beslissingen worden nu eenmaal snel gemaakt, iedereen moet altijd maar verder. Als iedereen maar eerlijk is en direct, net als de acteurs, komt het goed. Wanneer er geheimen komen of wanneer mensen zich mysterieus of anders gaan gedragen, worden beslissingen beïnvloedt. Van henzelf of van de buitenwereld. Het is belangrijk dat mensen weten waar ze aan toe zijn en de waarheid kennen. Hierdoor ontstaat duidelijkheid, waardoor men verder kan met zijn/haar leven.
Deze duidelijkheid terugzien in het theater? En ook nog zin in een leuke, chaotische, frisse en directe voorstelling? Ga naar Nachtgasten, tweewekelijks in het Rozentheater!
door Roza, illustratie door Daan Nugter
Er zijn dingen die men méér bemint dan het leven, en dingen die men méér verafschuwt dan de dood. (Chinese wijsheid)‘Help me alsjeblieft herinneren dat ik voortaan ALTIJD mijn iPod meeneem, ok?!’ *stilte* ‘Al ben ik met jou…’ kijk ik nog even zijn kant op. ‘Doe je dat, niet vergeten hé?’ zeur ik expres een beetje extra.
‘Uhuu…’ bromt hij, maar is met zijn hoofd verdwaald in de zaken die de wereld doen draaien en die dus duidelijk belangrijker zijn om zijn absolute, onverdeelde aandacht aan te schenken. Daar kan enigszins inkomen, moet ik hem nageven. Als IK de krant als eerst van het tafeltje had gegrist, had ik me deze ook toegeëigend. De trein hobbelt traag verder door het landschap, de wielen knarsen en kraken als een oorverdovend, roestig orkest. De Vogue die ik even hiervoor op het station betaalde met een boekenbon, is al weer in zijn geheel doorgebladerd, bekeken en verworpen naar de bodem van mijn tas.
Mijn muziekverslaving is (blijkbaar) zo ernstig dat ik mijn vriend nog net niet vraag of hij even wat wil zingen (wat hij heel goed kan), aangezien hij blijkbaar geen behoefte heeft aan een conversatie (only seems fair). De reis lijkt nu zoveel langer. *stilte* Na veel zuchten en steunen krijg ik een por in mijn zij en dan (eindelijk) een artikel onder mijn neus geduwd. Verheugd stort ik me op de feitjes en nu moet je als lezer op de hoogte zijn van het feit dat ik een ongelofelijke romanticus ben (+ een tikje melancholisch aangelegd). Er spoken gelijk negenhonderd negen en negentig verhalen door mijn hoofd en ik zak weg in een levendige dagdroom…
China 2010, het land waar alles kan, het land van onbegrensde mogelijkheden. Ik heet waarschijnlijk iets als Chao of Lei (dat zijn vrij populaire meisjesnamen, daar) en ik ben wat ouder dan ik nu ben (neem ik aan), maar om eerlijk te zijn weet ik de gemiddelde leeftijd waarop er daar getrouwd word niet zo één, twee, drie uit mijn hoofd.
Een grote limousine rijdt ons rond. Het raam weerspiegelt mijn ranke gezicht. Donkerbruine schuine ogen met een vleugje treurigheid, een lelieblanke huid waar ik heel trots op ben, zacht vlees en sterke jukbeenderen. In mijn ooghoek vang ik zijn strenge blik. Stilte is de grootste schoonheid die een mens mag kennen. Hij overheerst ons niet, maar heeft zijn plaats zachtjes in het voertuig ingenomen. Als ik maar in stilte zou mogen leven, me iedere dag in een bad van zwijgzaamheid kan dompelen. Als ik van Chineese afkomst zou zijn, was ik vast veel rustiger geweest, ingetogen en beleefd. Al komt het verlangen naar de stilte voort uit mijn schrijnende ongeluk, ze zeggen dat het de mens siert. Naast mij zit mijn kersverse man. Hij heeft veel geld en dat is tenminste wat, maar ik heb nooit van hem gehouden en ik zal dat ook nooit kunnen doen.
Mijn blik dwaalt naar zijn hand waar, om de ringvinger, een frans frietje gedraaid zit. Hij legt hem over de mijne en ik word me plots weer bewust van mijn lichaam. Bladerdeeg schuurt langs mijn huid en de suiker plakt er op elke mogelijke plek. Een derde van een seconde verlies ik bijna mijn beheersing. Een hartstochtelijke snik die ik naar binnen duw houd de stilte levend. Hij vraagt niet of ik gelukkig ben, zoals een goeie man gedaan zou hebben. Hij wenst mij miserabel, meer dan wat ter wereld. Hij wil wraak, hij wil bloed, hij wil vieze gele fritessaus met stukjes. Mijn bruidsjurk, gemaakt van appelflappen -echt de crème de la crème denk ik cynisch- smelt steeds verder langs mijn lichaam weg, tot bijna naakt aan. Beschaamd en wadend in zelfmedelijden verzink ik in gedachten over mijn minnaar: een beeldschone jonge kunstenaar waarmee ik nachtenlang de zoete liefde bedreef. De prijs die ik moet betalen lijkt onmenselijk. Mijn huwelijk, dat oorspronkelijk had moeten plaatsvinden in een groot en erg luxe restaurant, werd afgelast en verplaatst naar de meest louche plek die ik me als mens kan indenken , uiteraard tot grote schande van mijn familie! Mijn rode, puur zijden jurk is vervangen door (hoe verzin je het) een walgelijk geval van bladerdeeg (ik mocht ook kiezen voor ballonnen maar dat maakt zo dik). Absoluut, de ultieme wraak.
Terug in de trein. Met tranen in mijn ogen denk ik aan de horrorscenario’s terwijl we onze halte naderen. Hamburgertaarten, smerige openbare toiletten (huiver), tl-licht, plastic frietjes en last but not least GEEN alcohol (die absoluut nodig is alle gene en pijn mee te kunnen wegspoelen). We stoppen op onze halte en ik veeg snel een traantje weg. Ik krijg een arm om me heen en stap in snelvaart terug in realiteit en bedenk hoe dankbaar ik mag zijn. Hij mag dan wel niet zoveel zeggen (het blijft een man), maar elkaar het ja-woord geven in een Mc Donalds ? Brrrr! Welke sadist doet dat zijn bruid nou aan?!
// Zie ook dit artikel.
door Malou
Lief Nederland,
Land waar ik geboren ben. Land waar ik heb leren praten, ben opgegroeid, land dat mijn thuis is, land waar ik mocht leren hoe ik theater schrijf, waar ik mocht leren door theater van anderen te bezoeken, mocht leren hoe ik omga met mijn allochtone en autochtone buurjongen tegelijk, land waar ik leerde geen onderscheid te maken tussen mensen maar ze vanuit verwondering, tolerantie en nieuwsgierigheid, nee, openheid te benaderen. Lief Nederland, ik maak me zorgen om je.
Op je televisie zie ik niks dan indelen in hokjes.
Ophitsen. Discussie. Debat. Sensatie. Zwart/wit.
Maar vooral zie ik angst.
Ik geloof dat je in de basis vanuit twee manieren kan leven: vanuit angst of vanuit liefde. Vanuit geld of vanuit je hart. En waar ik van jou leerde om te leven vanuit mijn hart, keuzes te maken vanuit mijn hart, het vreemde met een open houding te benaderen, doe jij nu meer en meer het tegenovergestelde. Lief Nederland, ik heb een vraag aan je.
Waar ben je bang voor?
Om kwijt te raken wat je hebt?
Om niet te krijgen waar je recht op hebt?
Om geen bestaansrecht meer te hebben?
Voor anderen-Marokkanen desnoods?
Voor het vreemde?
Voor wat komen zal?
Waar ben je bang voor?
Lief Nederland, ik ben blij dat ik hier mag wonen. Ik ben blij met het voorrecht hier opgegroeid te zijn. Ik ben blij met wat ik van je heb geleerd maar ik begrijp je steeds minder. Wil je me vertellen waar je bang voor bent? Misschien kan ik iets voor je doen.
Ik hoop van je te horen. Ik hoop dat ik je kan helpen.
Veel goeds, Malou
door Melissa
Iedereen kent het wel. Het besef dat je iets kwijt bent wat eigenlijk heel belangrijk voor je was, en misschien nog steeds wel is.
Zo’n moment had ik vannochtend dus ook. Ineens vroeg ik me af waar een kaart was. En nu denk je natuurlijk; waarom een kaartje? Zo belangrijk is dat toch niet? Nou dat hangt er dus van af wat de boodschap op dat kaartje was.
Ik had het in geen maanden meer gezien, en was het dus al een tijd kwijt, maar besefte het nu pas. En ik had dus geen idee waar het kon zijn. Het enige wat ik wist was dat ik het hele huis op z’n kop zou zetten, op zoek naar het beruchte kaartje, om het vervolgens onderop een stapeltje ouwe schoolspullen weer terug te vinden. Wat een opluchting. Wat toch best vreemd is, het is tenslotte maar een dik velletje papier met een met waarschijnlijk balpen geschreven boodschap.
Maar nu ik het weer lees, en het kaartje weer veilig in mijn handen heb, voelt het toch alsof ik de afgelopen tijd iets heb gemist. Zo zie je maar weer hoe veel waarde iemand kan hechten aan iets dat voor elk ander niets waard is.
door Chloë
Half in coma schrijf ik deze blog. I Love Techno is afgelopen. Ik ben gebroken, maar het was het 100% waard. Ik geloof dat ik een dejavú heb..!
Mijn laatste blog ging ook over een festival met elektronische muziek, ik denk dat je nu wel kan raden wat een groot gedeelte van mijn muzieksmaak inhoudt. I Love Techno was echter in België en niet in Amsterdam.
In deze blog zal ik niet de muziek recenseren of de organisatie van het festival maar ik zal de cultuurverschillen tussen de gemiddelde feestende Belg en de gemiddelde feestende Nederlander beschrijven.
Hoeveel Belgen heb je nodig om een lamp in te draaien? Grapje. Ik ga me natuurlijk niet bezig houden met nationalistische flauwe moppen. Wél ga ik beginnen met de verschillen beschrijven tussen de twee lage landen die nog niets met feesten of muziek te maken hebben. Om te beginnen met het meest voor de hand liggende verschil: het accent. Wie keek er vroeger niet naar Ketnet? De zender met alle leuke kinderprogramma’s met de zachte G. Het accent van de Belgen is zacht en lief en schattig vergeleken met onze lompe en harde en scherpe G. Naar mijn mening staat het accent redelijk symbool voor de mentaliteit van de twee landen. Nederlanders zijn direct, bot en een beetje lomp vergeleken met Belgen en ik moet eerlijk toegeven dat ik wel houd van een beetje directe botte lompheid, zo nu en dan.
Om nu verder te gaan met de verschillen die wel hebben te maken met feesten en muziek; de regering in België geeft om de gezondheid van hun burgers, en dan heb ik het vooral over de preventie van gehoorproblemen. De muziek in België staat veel zachter dan die in Nederland. Eigenlijk is dit alleen maar positief, behalve voor de Nederlanders die opeens het gevoel hebben dat iemand vergeten is het geluid aan te zetten. Het laatste verschil is de manier waarop er gedanst wordt. Vooral in het begin was het merendeel van het publiek maar een beetje verdwaasd aan het heupwiegen, terwijl het kleinere percentage Nederlanders in de zalen voor geen meter stil kon blijven staan. Hoewel het verschil steeds minimaler werd naarmate de avond verliep.
Natuurlijk is deze blog gebaseerd op één evenement, daarom is het puur een generalisering die men niet al te serieus hoeft te nemen. Verder is I Love Techno zeker een aanrader als je van dit genre houdt! Amai, ik beloof dat mijn volgende blog niet weer over elektronische muziek zal gaan maar over iets totaal anders om niet in een sleur te geraken.
door Malou
Af en toe grijpt de paniek me naar de keel. Als ik hier geld mee wil gaan verdienen – voor degenen die het niet wisten, ik schrijf voor theater en verdien er vooralsnog niks mee – dan moet ik wél ergens beginnen. Hoe begin je? Wat voor houding moet je hebben en tegenover wie?
Hoe, wie en waar vragen dus. De waaromvraag is er maar heel soms. Als de paniek overgaat op wat ik ook alweer aan het doen was, waarom ik dit ook alweer wilde, waarom ik niet gewoon pedagogiek ben gaan studeren. In de zorg is altijd geld en het is ook best wel creatief. Waarom ik van dat schrijven niet gewoon een hobby heb gemaakt. Een linkse bijvoorbeeld.
Ander paniekmoment: de aangekondigde bezuinigingen. Minder subsidies en tegelijk duurdere toegangskaartjeskaartjes. Als je net afgestudeerd bent en nog niemand je kent is het al moeilijk een zaal te vullen (PR vind ik een relatief overschat middel, volgens mij bereik je met flyers en facebook vooral de mensen die je anders ook had bereikt), laat staan als de kaartjes drie keer zoveel gaan kosten. Dit soort klappen vallen het hardst bij de zwakken. En in theaterland zijn de zwakken de mensen die net om de hoek komen kijken, die zich nog gaan ontwikkelen, die nog geen oeuvre op hun naam hebben. Natuurlijk kunnen ook die zwakken opbloeien onder een klimaat van financiële onafhankelijkheid, maar juist in deze groep is er een reële kans dat ze terecht komen in langdurige bijbaantjes en daardoor geen tijd overhouden om iets te ontwikkelen. Op het moment dat ik dat opschrijf weet ik ergens dat dat onzin is. Ik geloof namelijk dat kunst en cultuur, door alles heen, zijn weg zal zoeken. En als je echt een kunstenaar bent –zoals dat een beetje hautain heet- werk je overdag in een winkeltje en ’s nachts aan je boek, toneelstuk, schilderij, voorstelling, liedje enzovoort. Dat doe je gewoon en je denkt niet na over geld.
Terug naar de paniek. Door deze aanvallen van lichte hysterie heb ik een talent ontwikkeld om op netwerkachtige situaties gesprekken aan te knopen met de schoonmaker bijvoorbeeld, of iemand anders die een non-functie heeft. Ik ben namelijk allergisch voor het-netwerken-om-iets-voor-elkaar-te-krijgen. Een toevallig netwerkavondje kan ik altijd zeer van genieten, maar doelbewust op iemand afstappen- ik raak al in paniek bij het idee.
“Euh, dag meneer van de schouwburg, ik ben eh… ik ben mijn naam vergeten. Laten we maar geen handen schudden want het koude zweet druipt er letterlijk vanaf en ik dacht dat ik u maar moest aanspreken om eens even één en ander te bespreken over eh… toneelpraktijken en dergelijke want eh ja dat is wel een mooie omschrijving, dus… oh, u gaat liever daar staan. Ja. Snap ik. Fijne avond meneer. Het was fijn om met u te praten. Dag. (buiging). Dag. Dag meneer…”
Ik zie mezelf al staan. Met knikkende knietjes en wijdopen neusgaten. Beetje netwerken. En weet je wat nou het stompzinnige is? Dat dit in de meeste beroepsgroepen zo werkt. Behalve misschien in de zorg. Had ik toch pedagogiek moeten gaan doen.
door Chloë
Half in coma schrijf ik deze blog. Amsterdam Dance Event is afgelopen. Ik ben gebroken, maar het was het 100% waard.
Ter achtergrond informatie een kleine geschiedenis van ADE: “The Amsterdam Dance Event (ADE) is the leading electronic music conference and the biggest club festival for electronic music. Founded fourteen years ago, ADE first came to light in 1996 as a small conference with a few hundred music professionals and a festival program in 3 clubs with 30 DJs.
Now in 2010, ADE has grown to become the ultimate platform to meet international business partners, introduce businesses to a worldwide audience and get in touch with new people, new music and new trends.”
20 tot en met 24 oktober stonden alle clubs in Amsterdam in het teken van ADE. Een passe-partout kost 280 euro (wat duurder is dan bijvoorbeeld een Lowlands Festival kaartje). Mijn mening is dat 280 te duur is omdat het, helaas, fysiek onmogelijk is om op 100 plekken tegelijk te zijn. Zelf heb ik dus losse kaartjes gekocht voor een aantal DJ-sets.
Woensdag 20 oktober heb ik Goldfish gezien in de Melkweg en Dr. Lektroluv (met The Subs en Dem Slackers als voorprogramma) in Paradiso. Na twee uur slaap moest ik toen gewoon weer naar school maar dit stopte me niet om donderdag Flying Lotus en Boys Noize te zien in de Melkweg. Na weer 2 uur slaap te hebben gehad, ging ik vrijdag naar Baskerville in The Winston Kingdom. De DJ-sets waren stuk voor stuk geweldig, en ik heb gedanst tot ik er bij neer viel! Zaterdag had ik een aantal opties: naar HENK gaan op de NDSM-werf (een feest van 11 uur ‘s ochtends tot 11 uur ‘s ochtends), of naar Studio K, waar een feest was van 11 uur ‘s avonds tot 11 uur ‘s ochtends.
Aangekomen bij Studio-K, bleek dat alle kaartjes uitverkocht waren. Het nadeel van ADE is dat je echt van te voren kaartjes moet kopen als je binnen wilt komen omdat ADE zo populair is.., geen ruimte voor spontaniteit dus. Los van de anticlimax op zaterdag, was dit een geweldige week. Ik kan niet wachten tot volgend jaar en kan iedereen aanraden om volgend jaar op zijn minst één concert te bezoeken.
door Pieter
Eerder deze maand stond ik in de rol van Lester Burnham met mijn oude toneelgroep Schot/Roos in het INtheater te Groningen. We speelden een bewerking door Anne Chlosta van Sam Mendes’ film American Beauty. De enige twee recensies werden geschreven door USVA, de Groningse CREA, en een Gronings krantje.
USVA schreef: “een heftig toneelstuk, waarin mensen op het puntje stoel zaten en van de ene verbazing in de andere vielen”. Het Groningse blaadje heb ik niet kunnen vinden, maar was naar verluidt redelijk positief.
Naar mijn idee was onze vertaling van American Beauty een authentiek stuk, al leken de monologen en dialogen vrij letterlijk op die in de film. Regisseur Roeland Muller heeft geprobeerd om de dynamiek van de film over te nemen. Voor het begin van de repetities schreef hij daar over: “In een film kun je overal en nergens zijn en stuwen verschillende verhaallijnen de kijker op naar de climax. In hoeverre kun je in het theater de eenheid van handeling doorbreken en hoeveel kan er tegelijk gebeuren?”
Die dynamiek heeft er soms toe geleid dat toeschouwers enkele kleinere, onderliggende verhaallijnen gemist hebben. Anderzijds konden spelers en scènes die het chaotische van die dynamiek aankonden, zich beter op de voorgrond zetten. Zo kreeg ik over sommige scènes te horen dat ik daar het stuk ‘droeg,’ terwijl ik geen tekst had en er meerdere andere spelers wel. Ik vraag me nog steeds af hoe dat kan. Ook waren de scènes van de disfunctionele familie Fitts erg duidelijk aanwezig. Door de manier waarop die drie rollen zijn neergezet door naar mijn idee de betere acteurs van de groep, werd de familie Fitts belangrijker in het stuk dan dat zij in de film is. Dit doorbreken van de eenheid van handeling heeft tot een autonoom en authentiek stuk geleid.
Toch zijn er in Groningen in totaal, verspreid over twee optredens, slechts vijftig mensen komen kijken. Hoe onbeschaamd ik mezelf hier ook recenseer, het blijft amateurtoneel. En amateurtoneel is soms zelfs interessanter voor de spelers, dan voor de kijkers. Zo heb ik met veel plezier mee kunnen maken hoe één van de acteurs, die toneel was gaan spelen om van zijn verlegenheid en stotteren af te komen, de rol kreeg van een onzekere, beginnende manager. En zo heeft de vertolkster van de rol van Janie, dochter van mijn personage, blijvend diepe indruk op me gemaakt. Zij besloot, nadat de dag voor ons optreden haar vader overleed, om toch naar Groningen te komen en te spelen. Die avond speelde ze ingetogen, emotioneel en scherp als nooit tevoren.
Waarschijnlijk was dit mijn laatste optreden met deze toneelgroep. Vijftig mensen zijn in Groningen komen kijken, en een kleine tweehonderd in Amsterdam. Een handvol recensies en een paar mooie herinneringen. Mijn huidige toneelgroep zal van dezelfde orde zijn. Ik snap dat er bezuinigd wordt op de podiumkunsten, als ik me besef hoeveel mensen de moeite nemen om naar dit soort stukken te komen. Toch snap ik ook steeds meer waarom ik zelf toneel speel, met of zonder lovende recensies.
door Daphne
NAAM RECEPT: sinas-notenballetjes
SOORT RECEPT: zoete suikervrije snack, rauw en veganistisch
BEREIDINGSTIJD: 15 minuten
INGREDIËNTEN bij voorkeur biologisch
175 gram rauwe gemengde noten
175 gram blauwe rozijnen
theelepel rasp van een sinaasappel
scheutje agavesiroop
mespuntje kardamon
BEREIDINGSWIJZE
Maal de noten en rozijnen en rozijnen, samen met de kardamon en de rasp fijn in een foodprocessor. Doe tijdens het malen een scheutje agavesiroop erbij. Laat de machine net zolang draaien tot er een “deeg” ontstaat. De massa zal op een gegeven moment aan de wanden van de mengkom blijven kleven. Neem een weegschaal en verdeel mix in 10 porties van 35 gram. Draai van de porties nette balletjes.
OPMERKING
De balletjes kunnen 5 dagen worden bewaard in de koelkast, of worden ingevroren.
Happy Herbi verkoopt deze balletjes ook tijdens evenementen. Ga naar de agenda op www.happyherbi.com om te zien wanneer Happy Herbi bij jou in de buurt staat.
