door Jitse
Doordat ik zowel een opdracht voor het Rozentheater doe als blogger ben, wilde ik eigenlijk wel wat meer te weten komen over theater. Toen mijn studie hierover een college aanbood, ben ik deze gaan volgen.
Cultureel ondernemen in kunsthistorisch perspectief wel te verstaan! (Laat die naam maar even rustig tot je doordringen, ook ik moest die naam even laten bezinken). Laatst had ik een college over de geschiedenis van het theater. Ik vroeg me af hoe het theater ontstaan zou zijn. Vanuit welk oogpunt zou het zijn ontstaan? Welke maatschappelijke functies zijn ermee verbonden? Waarom doen mensen aan theater?
Al eeuwenlang is theater gebaseerd op tragedie, mythen en oorspronkelijke verhalen. De functies van theater drongen aan de hand van dit college beter tot me door. Theater is een middel om op vele manieren mensen te bereiken. De stukken draaien om morele kwesties, dienen als kritiek op politieke en maatschappelijke kwesties en drijven de spot met dingen. Toneel werd voor geestelijke in eerste instantie vooral bedoeld om het analfabete volk de Bijbel te leren. Wist jij dat!?
Vaak dienen theaterstukken als eyeopener; bedenk zelf wat je vindt van wat je ziet. Welke speler heeft jouw voorkeur en met wie ben je het eens? Bij welke normen en waarden sluit jij je aan? Het zijn allemaal keuzes die je in het dagelijks leven ook tegenkomt.
Sinds de afname van één godsdienst, is de behoefte aan international theater toegenomen. Het mooiste vond ik nog wel dat ik te horen kreeg dat amateurtoneel bijna net zo oud is als de wereld zelf. Sinds de tragedie en comedie, zijn er veel nieuwe vormen bijgekomen als beeldend theater, musical, poëzie, cabaret, tekst op straat, theatersport, kindertheater, muziektheater en mime. Toneel leert je vaardigheden ontwikkelen, geeft je zelfvertrouwen en leert je omgaan met anderen en je zenuwen.
Overal ter wereld spelen kinderen dezelfde spelletjes zoals tikkertje en verstoppertje. Deze kinderen weten niet dat kinderen aan de andere kant van de wereld dit ook doen. Hierdoor lijkt het spelen een aangeboren vaardigheid. Eigenlijk kunnen we wel een beetje zeggen dat de spelende mens zich van nature wil ontwikkelen in het theater. Iedereen heeft dus een beetje theater in zijn of haar leven nodig 
door Malou
Een alsjeblieft-geen-theater-bui. Die had ik gisteravond na de voorstelling. Een doe-mij-maar-tv-bui om vervolgens daar een doe-mij-maar-een-boek-dan-leer-ik-nog-wat-bui aan te kondigen. Terug naar gisteravond. Ik wilde niet nakletsen. Wel wilde ik alleen op een bankje zitten en mijmeren. Dus dat deed ik. Aan de Jozelf Israelskade in de pijp.
Er kwam een man naast me zitten. Hij vroeg of ik een biertje of jointje wilde. Nee dank je. Of hij naast me mocht zitten. Natuurlijk. Lesley Gordon werkte in de computers wat neerkwam op orders van de kruidvat verzenden en had een dochtertje dat haar moeder niet meer zag vanwege een verslaving. Lesley’s beste vriend heette Regillio en Regillio zou zo komen. Hij zat in een rolstoel want hij had geen onderbenen meer en ze dronken hier elke avond biertjes samen. Voor ik het wist had ik, nadat ik in het theater geen ontmoeting aan kon, iemand ontmoet tijdens mijn mijmering. Of misschien wel ont-moet.
Er zijn in de Nederlandse taal een aantal woorden die mij verwonderen. Uitzicht bijvoorbeeld, dat heb je pas als je uit zicht bent. Of nu. Het moment dat je het leest is het voorbij. En verder dus het woord ontmoeten. Ontmoeten is een werkwoord. Je moet er als het ware iets voor dóen. Maar tegelijk vindt een ontmoeting pas plaats als er sprake is van niet-meer-moeten. Een ontmoeting heeft de volgende zes ingrediënten (al kan het recept natuurlijk variëren): Jij, Ik, Toeval, Nu, Keuze en Besef Van Tijd. Jij en Ik komen toevallig bij elkaar. We staan een beetje ongemakkelijk te staan omdat dat toevallig zo is. Slokje bier, wiebelen, om ons heen kijken, lange stiltes en een extreem Besef Van Tijd. Dan komt het ‘Nu’, zeg maar, waarin Jij en Ik een keuze maken: Ga ik de ander ontmoeten of ga ik weg? Als zowel Jij als Ik kiezen voor de eerste keus, begint de ontmoeting pas echt. Besef Van Tijd bestaat niet meer als je Ont-Moet (met hoofdletters). Bij mij heeft dat gevoel van tijdloosheid tot gevolg dat ik ga luisteren naar een ander. Luisteren is ook een werkwoord trouwens, al zit er ook lui in. En dan bedoel ik niet die van ‘luitjes’ maar die van luiheid. Wat juist het tegenovergestelde is van een werkwoord. Maar. Terug naar gisteravond.
Theater is paradoxaal. Zijn bestaansrecht lijkt me gebaseerd op ontmoeten. In het tot stand komen van een voorstelling begint dat al: acteurs, regisseur, vormgever, schrijver, dramaturg etc ontmoeten elkaar in het werk. Op de avond van de première zet die ontmoeting zich voort met het publiek en idealiter leeft het ontmoeten door in het dagelijks leven. Toch lijkt het een wet om, wanneer je onder theatermakers bent, te vertellen over wat je doet in plaats van over je leven. En da’s een paradox die ik niet snap. Ik zou wel wat vaker Lesley Gordon’s willen tegenkomen in het theater. Mensen die toevallig naast me zitten en geduldig willen uitleggen hoe de orders van de kruidvat van de groothandel naar de winkels komen, die willen zeggen dat ze tevreden mogen zijn met hoe het leven komt. Dat ik niet de dwangmatige behoefte voel te vertellen wat ik nu doe. Misschien dat ik dan wat vaker gedwongen zou worden tot luisteren. De tijd zou vergeten. De tijd om lui te ont-moeten. Al mag u mij er binnen afzienbare tijd op betrappen dat ik de vraag ‘hoe gaat het’ beantwoord met “Ja goed. Ik doe een project bij…” en dan een naam. Tja.
door Esmee
Gisteravond zat ik rustig te wachten in de Blincker, totdat de voorstelling Die Space 2.0 van Pipslab zou gaan beginnen. Plotseling staat er een man in een roze pak in een hypermoderne rolstoel naast me en een ander verkleed in een pakje voor een oma, inclusief pruik. Of ik even de tekst Space hard en recht in de camera wil zeggen. Het is duidelijk, de voorstelling is al begonnen, voordat we daadwerkelijk in de zaal zitten.
Participatievoorstellingen. Hier geniet ik echt van, vooral wanneer de angst in het publiek duidelijk voelbaar is. Toch is het nou ook weer niet zo dat ik helemaal op mijn gemak zou zijn, wanneer ik zou worden uitgekozen om plaats te nemen in de ligstoel op het toneel en mijn hoofd uitvergroot te zien op meerdere beeldschermen. Ook ik was opgelucht toen de foto met de naam van het meisje voor mij getoond werd. Eigenlijk vond ik al dat ik genoeg had gedaan door Space in de camera te zeggen, en mijn hoofd meerdere keren bewerkt te zien.
Waarom zijn mensen toch zo bang om voor gek te staan voor een publiek? Aan de ene kant kan ik er heel goed inkomen, aangezien ik bij mezelf gisteravond ook enige paniekgevoelens had om als lachertje op het toneel te staan, maar aan de andere kant, er wordt om gelachen en het wordt weer vergeten. Wat ook een interessant feit is, is dat niemand de theatermakers weigeren. Ik heb nog nooit meegemaakt dat er een toeschouwer stellig opstaat en zegt: ‘dit doe ik niet!’. Het publiek is ondergeschikt aan de theatermaker en doet braaf wat er wordt gezegd. Misschien is het een idee, dat we wat vaker raar zijn en lekker mee doen met alles en iedereen, zonder ons iets aan te trekken van de lachende mensen vanuit het publiek.
(Geschreven na de voorstelling DieSpace 2.0 van PIPS:lab door Esmée)
door Melissa
Maanden lang leef je naar dat ene moment toe, je hebt keihard gewerkt aan een stuk, je kent elke stap tot in het kleinste detail, je weet zelfs hoe krom je kleine teen staat, tijdens het doornemen van de eerste tellen van de routine.
En dan is daar ineens..: Publiek.
Stuk voor stuk gaan ze zitten, met het programmaboekje in hun rechterhand,
en een fotocamera (ondanks dat het verboden is foto’s te maken tijdens de show) in hun linkerhand. Trotse ouders, broertjes, zusjes, kennissen, opa’s en ook oma’s die vaak nog zenuwachtiger zijn dan de groep die moet optreden.
Ik ben vereerd dat ik één van de mensen mag zijn die bij die groep hoort. Vaak voor, maar soms ook achter de schermen, wat eigenlijk nog veel specialer is. Ik ben vereerd dat ik degene mag zijn die ze uit hun kleedkamer mag halen, ze mag begeleiden naar de coulissen en ze vervolgens stuk voor stuk het podium op zie rennen. Heerlijk om te zien dat ze geen 100%, maar 300% van zichzelf geven. Alle kracht die ze in zich hebben wordt omhoog gehaald en gebruikt om alles nog beter,strakker en mooier te maken. Een groot cadeau van kunst en liefde dat het publiek mag ontvangen.
Zo wordt maar weer bewezen dat het niet zomaar iets is, om elke week samen te komen om samen kunst te maken.
Mooi vind ik het. Hoe een theatergroep zo hecht kan worden dat het een grote familie lijkt.
Elke keer komt er weer een schepje bovenop en wordt het eindresultaat grootser.
Theater is magisch.
En ik ben inmiddels betoverd.
door Daphne
Tempeh met Prei en Aardappel-Dillepuree
Hoofdgerecht voor 4 personen
Benodigdheden
- 2 stronken prei, schoongemaakt en in fijne ringen gesneden
- 1 pakje (rijst)tempeh, in blokjes gesneden
- plantaardige olie (vb. kokosvet of zonnebloemolie)
- 1 eetlepel plantaardige sambal
- 1 of 2 tenen knoflook, fijn geraspt
- sap van 1 limoen
- 2 cm gember geraspt
- Maizena
- 1 kg aardappelen, geschild en gekookt
- 2 eetlepels verse dille, of 2 theelepels gedroogde dille
- 6 eetlepels eivrije mayonaise, kant-en-klaar (verkrijgbaar bij natuurvoedingszaken) of zelfgemaakt (zie opmerking)
BEREIDINGSWIJZE
Meng het citroensap, de sambal, de gember en de knoflook. Marineer in dit mengsel de tempehblokjes. Bestrooi vervolgens met maizena, en meng het goed zodat alle blokjes bedekt zijn. De maizena zorgt voor een knapperige laagje.
Bak de tempehblokjes in plantaardig vet, bak na 5 minuten de preiringen mee tot ze zacht zijn.
Doe de gekookte aardappelen samen met de mayonaise en de dille in een foodprocessor en meng totdat er een gelijkmatige puree is ontstaan.
Verdeel de puree over 4 borden en schep het tempeh-preimengsel er bovenop
OPMERKING
Eivrije mayonaise is in een minuutje zelf te maken met een staafmixer en een paar ingrediënten: olie, mosterd, appelazijn, zout, sojamelk en evt agavesiroop.
Ga voor een instructiefilmpje naar http://www.vimeo.com/2912027 Dit is een video van het Ethisch Vegetarisch Alternatief in België.
Meer plantaardige recepten op www.happyherbi.com!
door Hanane
De afgelopen dagen ben ik heel erg blij geweest met de klimatologische toestanden van Moeder Aarde. Ik ben oprecht bang voor die warmer wordende wereld. Altijd zomer, overmatig zweten, birkenstocks, hitte. Nee, geef mij maar koude gure wind die door de straten waait en de bladeren meeneemt, ze vervolgens verspreidt in Amsterdam, waarna ik ze s ’ochtends vroeg verder kan verspreiden met een stevige pas. Dit gaat dan een maand of twee door en om het sprookje daarna voort te zetten komt de sneeuw. Witte poederwolken dalen neer, en geven zelfs de grijze naoorlogse gebouwen iets meer kleur. En dan de regen niet te vergeten, die de aarde na een flinke bui weer doet ademen. De wetenschap achter sneeuw en regen is zelfs voor kleuters duidelijke taal, maar dat neemt de intrige absoluut niet weg, althans niet voor mij. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het sprookje van Vrouwe Holle één van mijn favorieten is, waarin Vrouw Holle het laat sneeuwen als ze haar bedlinnen uitklopt.
Ik houd van de herfst en de winter, u misschien van de zomer en iedereen waarschijnlijk van de lente. Nu wil ik in mijn eerste blog niet te emotioneel of zweverig worden, maar we verwoesten en vervuilen toch pijnlijk bewust onze mooie aarde, en we weten allemaal wat er gebeurt met de boze stiefzuster in Vrouw Holle, die alleen op goud uit is, en niets geeft om Moeder Aarde, of haar klimatologische toestanden. Maar niet gevreesd, want er is hoop, en we zijn al goed op weg door in Amsterdam te komen wonen of werken.
Grote opeengepakte steden zijn namelijk, behalve gezellig, ook heel erg verantwoord voor het milieu. Fijn met z’n allen op elkaar en naast elkaar wonen. Houten vloeren die alles lekker warm houden, nauwe straatjes (ja, dan wordt het toch maar de fiets), en vooral veel mensen. Wij zijn dus zuiniger dan een schattig klein dorpje, omringd door groen en blauw. Is dit dan de oplossing voor milieuproblemen? Nee, natuurlijk niet, waren het immers niet de opkomst van de industrie en de urbanisatie die in de eerste plaats hebben bijgedragen aan het probleem? Maar we zouden misschien wel veel sneller resultaat boeken als we allemaal een beetje ons best deden.
Cliché van vandaag: verandering begint bij jezelf. Koop een stoffen boodschappentas (gaat ook nog langer mee), neem de bakfiets (vinden kinderen veel leuker), eet geen fastfood (heeft hier eigenlijk niets mee te maken, maar is altijd nuttig advies), en blijf vooral lekker in Amsterdam (er zal toch wel een kern van waarheid zitten in de stelling)!
Het enige wat ik wil is dat ze het sprookje van Vrouwe Holle over een paar eeuwen nog steeds begrijpen, dat de gure wind nog waait, en de bladeren meeneemt, en de sneeuw nog even wit neerdaalt op de skyline van Amsterdam, en dat de regen niet meer of minder dan vandaag, de mensen doet mopperen over het weer.
door Mirjam
Chanel, champagne en meterslange benen: dat is waar menig jong meisje van droomt wanneer ze naar America’s Next Top Model kijkt. Ik besloot uit te zoeken of het modellenleven echt zo glamorous is als iedereen denkt, en gaf me op om een modeshow te lopen.
Ik kwam er al snel achter dat er nog een heleboel moest gebeuren voor ik heupwiegend de catwalk over kon. Ten eerste moest ik wat foto’s van mezelf opsturen waarop ik zo goed mogelijk verborg hoe ongemakkelijk ik me voelde voor een camera. Er volgde een ontmoeting (‘O, je ziet er wel wat beter uit in het echt’) en een genante opmeetsessie waarbij ik mijn buik stiekem inhield. ‘Die krijg ik er nog wel af voor de show,’ dacht ik en ik schrok van mezelf. Voor je het wist werkte ik na ieder boterhammetje een halve pot laxeermiddel naar binnen. De vrouw die met een stalen gezicht mijn maten had opgeschreven verzocht me om de volgende keer geheel geschoren en in huidskleurig ondergoed te verschijnen. Ook herinnerde ze me eraan dat ik op hakken van minstens tien centimeter zou moeten rondparaderen. Ik slikte en keek naar mijn gympen.
‘Kleed je maar uit,’ zei de jonge ontwerper nadat ik me had voorgesteld. Het was een uur voor de show en iedereen rende als een gek door de kleedkamer terwijl bh’s, spelden en lipsticks door de lucht vlogen.Toen ik daar zo stond, zwikkend op een paar geleende pumpsen in een vlezige Hema onderbroek, voelde ik me allesbehalve glamorous. Het huidskleurige geval bedekte mijn buikje goed (ik was toch maar niet aan de laxeerpillen gegaan) maar het zag eruit alsof ik een indianentent aanhad. Door drie mensen tegelijk werd ik in een creatie gehesen die nog het meeste weg had van een strakke slaapzak, aangevuld met verknipte panty’s.
‘Gorgeous!’ riep de ontwerper. ‘Just perfect!’ Ik wist niet of hij het over mij of over de jurk had. Niet veel later werd ik de catwalk opgeduwd. Ik liep heen en weer, poseerde voor de camera’s en dat was het dan. Het publiek klapte beleefd voor me, maar er was niemand die me in de ogen keek. Na al mijn stress, zenuwen en moeite was het enige dat ze zagen die voddenbaal die ik aanhad. Ik voelde me een soort kleerhanger; een gebruiksvoorwerp om kledingstukken hoog te houden. Toch vond ik die anonimiteit ook wel prettig. Ik was vermalen tot de eenheidsworst die ‘de modellenwereld’ heet, zonder eigen gezicht en zonder de angst voor wat anderen van me vinden.
Dat hield op toen ze me weer uitkleedden. Ik was weer een gewoon, uniek meisje in een kamer vol gewone unieke meisjes die zowel bewonderend als jaloers en zowel vrolijk als kwaad naar elkaar keken. Ik was blij dat ik mijn eigen kleren weer aankon.
http://www.youtube.com/watch?v=0n5-Xk7hhOk door Thijs Belofte maakt schuld. Daarom zou ik me eigenli
2010
door Thijs
Belofte maakt schuld. Daarom zou ik me eigenlijk een beetje schuldig moeten voelen.
Vorige keer schreef ik namelijk dat ik hier de Spuistraat zou behandelen. Een tekst over de Spuistraat houdt u voorlopig van mij tegoed.
Op het moment dat u dit leest ben ik namelijk ergens in China. Een maand lang. Ja, het leven van een maximaal bijlenende student met bijbaan gaat wél over rozen.
Genoeg over mij, terug naar Amsterdam. In cultcafé De Pels in de Huidenstraat is Michiel Eijsbouts een van de stamgasten. Dat kan u wellicht geen moer schelen, ware het niet dat deze olijke brildrager een leuk lied heeft gemaakt. Schuilgaand onder de naam Trippel X heeft hij samen met Sharla Sookha het pakkende Mokum State of Mind gemaakt. Deze ode aan Amsterdam vloeit op de melodie van de hit New York van Alicia Keys en Jay Z.
Een goede sound en gezellige clip maken bijna vijf minuten van uw dag helemaal goed. Als ik straks bedwelmd door rijstenwijn heimwee krijg, weet ik waar ik het zoeken moet.
door Chloë
Stel jezelf voor, vredig fietsend door de stad van wiet en prostituees. Je fietst in een kleine ruimte tussen een auto en het voetpad – SPLASH, een duif gooit zichzelf voor je voorwiel.
Schokkend, toch? Ja, voor de duif en voor de persoon die aanwezig was op de
betreffende fiets (die persoon was ik, trouwens). Als duiven zichzelf voor fietsen of auto’s gooien – ik weet niet of ze dit doen omdat ze hun leven niet meer aan kunnen of omdat ze iets minder intelligent zijn – vermoorden zij zichzelf op een wrede manier en shockeren zij de automobilisten en de meisjes die zich via fiets verplaatsen. En dat is nog niet alles; deze automobilisten en meisjes die zich via fiets verplaatsen voelen zich heel erg schuldig na het barbaars vermoorden van een duif. Wie wil lieve kleine diertjes pijn doen? Wie wil geschokt zijn? Wie wil getraumatiseerd zijn? Wie wil zijn leven doorbrengen als moordenaar? En wie wil zich schuldig voelen?
Er moet iets gebeuren! Duiven doen zichzelf pijn en laten andere mensen zich oncomfortabel voelen op straat. Heel Amsterdam lijdt. De enige logische oplossing is dat duiven illegaal gemaakt moeten worden op straat. Duiven zouden hun eigen speciale gebieden moeten hebben in parken, bossen of wouden. Hier kunnen zij zichzelf niet kwellen, hier kunnen zij anderen niet kwellen. Als we nu geen actie ondernemen zullen meer duiven vermoord worden en zullen meer mensen getraumatiseerd raken.
Begrijp me niet verkeerd. Ik heb niets tegen duiven; ik maak me zorgen om hun veiligheid. Het is voor hun eigen bestwil dat ze verbannen moeten worden van de straat waar bussen, trams, auto’s, fietsen en voetgangers hen kunnen verwonden.
Ik ben een vegetariër, ik zou nooit een dier vrijwillig en opzettelijk pijn doen en ik heb spijt van het feit dat ik een onschuldige duif van zijn leven heb beroofd. Met dit blog wil ik mijn excuses aanbieden aan de vader en moeder, broer en zus, vriend of vriendin, beste vriend of vriendin en elke andere duif die hield van de duif die ik een paar dagen geleden een enkele reis naar de hemel gaf. En tegen de duif zelf zou ik willen zeggen dat het me spijt en dat hij mag rusten in vrede.
Stel jezelf voor, vredig fietsend door de stad van wiet en prostituees. Je fietst in een kleine ruimte tussen een auto en het voetpad en er gebeurt niets bijzonders. Dit kan de realiteit zijn. Als we allemaal een steentje bijdragen zou Amsterdam een stad kunnen zijn zonder duiven die zichzelf en anderen kwellen.
door Melissa
Af en toe heb je zo’n moment. Waarop je even stil moet staan en afstand moet doen van dat wat je dagelijks bezig houd. Gewoon zodat je jezelf even af kan vragen of je wel blij bent met het leven dat je leeft.
En vaak is het dan zo dat je trots terugkijkt op alle successen die je inmiddels hebt geboekt. Maar wat nou als je niet blij bent met de dingen die jouw leven, jouw leven maken? Wat nou als je je ineens bedenkt dat je helemaal geen Psycholoog, Dokter of Advocaat wilde worden, maar dat dat was wat de buitenwereld van jou verwachtte omdat je daar nou eenmaal ‘the brains’ voor had. Natuurlijk is het dan lastig om ineens een hele andere weg in te slaan. Je hebt behoorlijk wat moed nodig om er voor te kiezen dat je niet zoals alle anderen op het rechte pad naar succes wilt blijven lopen.
Want zelf ben je ook van je ’veilige’ leventje gaan houden waarin je zeker was van een makkelijke toekomst, met een groot huis, elke dag eten op tafel en dat je je in dat leven toch niet al te gelukkig voelt wordt voor het gemak maar even genegeerd. Maar wat nou als je wél kiest voor een nieuwe weg, een eigen weg, waarvan je waarschijnlijk elke baksteen zelf in de grond moet slaan. Achter je worden vele deuren gesloten, en het is dan moeilijk om voor je eigen geluk te kiezen, zeker als je omgeving niet voor je klaar staat om andere deuren voor jou te openen.
Ik weet ook dat het lastig is te kiezen voor een weg zonder enige zekerheid van een toekomst, want zelf heb ik ook voor die keuze gestaan. Maar nu ben ik alleen maar blij dat ik voor mijn eigen weg heb gekozen. Natuurlijk heeft het ook nadelen gehad, en heb ik behoorlijk wat dingen moeten opgeven om voluit voor mijn eigen toekomst te gaan, maar dat was het allemaal zeker waard.
Op scholen worden de leerlingen behoorlijk een bepaalde richting in geduwd. Zo is tegen mij ooit gezegd dat ik maar naar de Havo moest gaan als ik mijn toekomst in de podium kunsten zag. Alles in die richting wordt op het VWO sterk afgeraden. “daar ben jij toch veel te slim voor!”. Maar dat waar juist die mensen, die zichzelf ‘leraren’ noemen, nooit bij stilstaan, is dat ze wel 3 keer per jaar naar het theater willen om een educatieve voorstelling te bekijken met hun leerlingen.
Docenten werden vroeger nog Meesters genoemd. Want zij waren tenslotte ‘meester’ in iets. De beste van de beste. Dat docenten op middelbare scholen nooit meer zo genoemd worden, moet toch om een reden zijn…
