In spiegelbeeld
Twee mannen, hetzelfde gekleed, leven samen in één ruimte waar hun bed ook de piano is. Waar het raam ook een schilderij is. Waar de boekenkast ook de koelkast is. Waar live muziek aanwezig is door de mannen van de band Alamo Race Track , maar waar de muziek afwezig is, omdat deze mannen in kostuum opgaan in het decor zodat ik af en toe vergeet dat zij ook aanwezig zijn. Zij geven het alter-ego van de twee spelers weer. Ook leek het naar mijn mening dat één van de twee spelers een spiegelbeeld van zichzelf was. Ze proberen elkaar te helpen en kunnen elkaar in de weg zitten, maar geen van beide krijgt de kans te kunnen ontsnappen uit deze wereld. Doordat zij hetzelfde kostuum aan hebben en niet zonder elkaar kunnen, zijn voor mij beide mannen een weergave van één persoon. 

De poppetjes aan het dansen
Ze hebben de touwtjes in handen. Letterlijk en figuurlijk. Hun ontbijt hangt aan touwen, wat eenvoudig naar elkaar toe geslingerd kan worden zonder op te hoeven staan. De bewegingen van de twee mannen lopen synchroon. Dit doen ze elke dag al vele jaren, dat zie je. Wanneer ze besluiten een mechanische pop in huis te nemen, vallen alle touwtjes uit handen. Hierbij moest ik erg denken aan de voorstelling De vriendin van Harry van Golden Palace, waarin Harry via internet zijn vriendin ontmoet. Zij blijkt echter een pop te zijn. In zowel de voorstelling van Golden Palace als die van Jakop Ahlbom is er afkeer tegen deze pop, maar ook liefde naar de pop toe. wat weer lijdt tot jaloezie bij de ander.

De-mond-half-open-van-verbazing
Voor het oog, oor, de lachspieren en de-mond-half-open-van-verbazing is het een fantastische voorstelling. Het decor is – zoals altijd – prachtig. Er hangt in Jakop Ahlboms decor al een bepaalde sfeer, surrealistisch en duister, die je nieuwsgierig maakt en het beeld an sich een schilderij kunt noemen. De muziek van Alamo Race Track is een mooie vervanging voor de live pianomuziek bij de oude stomme films en de gezongen teksten voegen iets toe aan de scènes. De lachspieren worden in werking gezet, omdat de dagelijkse handelingen in een vervreemdende manier worden gebruikt, waardoor er een groot verassingseffect en humor ontstaat. Door te werken met dans, acrobatiek, mime, muziek en goocheltrucs zit je tot het eind van de voorstelling op het puntje van je stoel.

Kijk de trailer vooral NIET
Als tip wil ik meegeven NIET en dan vooral ook NIET de trailer te bekijken. Wat me al eerder opviel bij vorige voorstelling is dat Ahlbom al veel weggeeft in zijn trailer. Verdwijntrucs, grapjes en mooie beelden worden getoond en zo gebeurde het mij dat ik de vorige keer bij Jakop Ahlboms herneming van Vielfalt een jaar geleden niet meer op het puntje van mijn stoel zat, omdat ik alle mooie momenten al had gezien en er voor mij niet meer te zien was. Wel zou ik zijn vorige trailers bekijken, mocht je nog geen voorstelling van Ahlbom gezien hebben.

Jakob Ahlbom – Lebensraum
De voorstelling is nu even uitgespeeld, maar hij komt terug! 17 t/m 20 september in Theater Bellevue, Amsterdam (vvk vanaf 18 mei!).

Wat zou de wereld mooi zijn als je alwetend bent. Niemand kan jou verrassen, niemand neemt jou in de maling, jij weet het en je weet het ’t best. Helaas werkt dat in het echte leven niet zo en daarbij is het de vraag hoe lang zoiets leuk blijft. Voor een avondje is in ieder geval prima te doen. Bij een voorstelling van de Nachtgasten weet je het als publiek allemaal. En de acteurs? Die weten helemaal niks. Een sigaretje met Nachtgast Koen Wouterse over deze unieke manier van theatermaken.

Nachtgasten bestaat uit vier mannen: Koen Wouterse (helemaal rechts op de foto), Niels Croiset, Yorick Zwart en Jef Hoogmartens. In 2010 is Nachtgasten geboren, een uit de hand gelopen idee dat begon als improvisatietelevisie. Elke voorstelling schrijft één van de mannen het verhaal, twee anderen controleren dat en de laatste speelt mee met de gastacteurs. Iedere acteur op het podium speelt een personage uit het verhaal en elk van die personages heeft een eigen geheim. Klinkt ingewikkeld, en eigenlijk is het dat ook. Koen: ‘Je schrijft geen scenario, maar een puzzel. Het moet op verschillende manieren kunnen uitpakken. Iedere rol moet bijvoorbeeld genoeg informatie hebben om andere rollen ook aan het spelen te krijgen. En daar worden soms fouten in gemaakt. Dan heb je een beginsituatie geschreven met een doel dat niet duidelijk genoeg is, heb je dat bij de controle ook niet gezien en sta je ineens met vier acteurs op een podium die niets meer kunnen spelen.’

Sms als laatste redmiddel
En wat doet een mens als hij het echt niet meer weet? Dan pakt hij zijn telefoon. Zo ook bij Nachtgasten. Er wordt dan door de Nachtgasten achterin de zaal een berichtje naar de acteurs gestuurd die geprojecteerd wordt op een scherm boven het podium. Koen: ‘We hebben de telefoons voor als het écht niet meer gaat. In het begin stuurde we meer sms’jes, maar daar zijn we mee gestopt. We hebben gemerkt dat het publiek gek is op theatersport, maar dat zijn wij absoluut niet. Als je eenmaal een sms’je stuurt zit de rest van de voorstelling de hele zaal omgedraaid naar de Nachtgasten achterin te kijken of er nog iets komt. Dan zijn berichtjes als ‘Trek je broek uit’ hilarisch, maar zo is het niet bedoeld. Daarnaast gaan de acteurs dan spelen voor de berichtjes en niet meer met elkaar. Dat is zonde. Dus is het een laatste redmiddel.’

Zoeken en ploeteren hoort erbij
Koen heeft nu onderhand heel wat Nachtgastverhalen gespeeld, vindt het allemaal niet zo eng meer als de gastacteurs, maar ook hij heeft wel eens in een voorstelling gezeten die niet zo soepel verliep als hij had gehoopt. Koen: ‘Tuurlijk gaat het wel eens fout, maar het mooie, en veilige, van dit concept is dat het fout mag gaan. Je beloofd het publiek acteurs een podium op te sturen die van niks weten. Dan zie je ze zoeken en ploeteren. Naar mij mening is dat interessant om te zien. Als een acteur het even niet meer weet dan ziet het publiek dat en die denken mee. Ook omdat zij meer weten dan degene op het podium. Het is een vorm van theater die je heel erg met je publiek speelt en dat vind ik prachtig.’

Een soort achtbaanritje
Zoeken en ploeteren op een podium terwijl er een zaal vol publiek meekijkt. De meeste mensen rennen nog liever naakt op zaterdagmiddag door de Kalverstraat. Gelukkig bleek het voor de Nachtgasten makkelijker dan gedacht om vrijwilligers te vinden. Koen: ‘Het ging eigenlijk heel snel. We hebben onderhand een wachtlijst met ruim vijfhonderd gastacteurs die mee willen spelen. Ondanks het feit dat het doodeng is vinden acteurs dit zo te gek om te doen. Het is een oervorm van het toneelspelen, van ons vak. Het is een soort achtbaanritje. Voor de voorstelling is het: ‘Waarom doe ik dit, maak me af.’ Na de voorstelling: ‘Hemel, wat vet, ik hou van jullie, mag ik nog eens?’.’

Voor iedereen een succes
Eigenlijk is Nachtgasten voor elke partij een succes. Al tijdens het intro voel je de spanning opbouwen. Het verhaal wordt vertelt, de acteurs komen één voor één op en horen hun geheim. Daarna is er een pauze van twintig minuten waarin de acteurs kunnen bedenken hoe ze het aan gaan pakken en het publiek vol verwachting van hun cola nipt. Als de zaaldeuren open gaan begint voor de acteurs de achtbaanrit en voor het publiek hun anderhalf uur vol alwetendheid. En ik kan je vertellen, ik was erbij: dat voelt verdomde goed.

Mocht jij nou denken: ‘Dit moet ik meemaken!’ nou, dan kan dat. De Nachtgasten staan volgend jaar vast in het Bellevue theater in Amsterdam, maar geven daarvoor eerst nog een laatste voorstelling in het Rozentheater op 27 mei. Dit is een one-of-a-kind-situation, want die avond zullen alle vier de Nachtgasten het podium betreden om een verhaal geschreven door een gastschrijver uit te spelen. 

De allerlaatste Nachtgasten in het Rozentheater: zondag 27 mei om 19.30 uur. Vanaf volgend seizoen staan de Nachtgasten in Theater Bellevue

Aan het einde van elke maand maken nieuwsnerds Oscar Kocken en Greg Nottrot zich weer op om samen met hun compagnons een zoals zij zelf zeggen ‘hyperactuele satirische theatershow ‘ neer te zetten over het nieuws van de afgelopen maand.  Het format is meestal duidelijk. Oscar Kocken zit achter een tafel als presentator van zijn eigen nieuwsshow. Het meest aangrijpende nieuws van de afgelopen maand komt voorbij in verschillende scènes en liedjes, muzikaal begeleid door twee leden van Circus Treurdier. Maar dit keer moest het even helemaal anders. “Het is altijd ontzettend spannend, maar ik vond het dit keer toch wel heel erg spannend.” Aldus een nog vol adrenaline zittende Oscar Kocken na de voorstelling.

Alles voor het Catshuis
De scene over bankiers die tegenwoordig een eed moeten afleggen moest helaas sneuvelen. Ook het nieuws dat Vodafone ter compensatie van de storing iedereen met een stukgelopen relatie een nieuwe vriend of vriendin aanbiedt werd achterwege gelaten. Het was overduidelijk. Deze hele voorstelling moest gewijd worden aan Het Catshuis. Om het vreselijke ongeluk van de tegen elkaar gebotste treinen niet helemaal te negeren was de productieleider nog wel zo vriendelijk geweest twee kartonnen treintjes in elkaar te knutselen, maar de avond draaide om meneer Rutte, meneer Verhagen en meneer Wilders.

De lacheend, de papegaai en de lulvogel
Samen met hun gasten beginnen Oscar en Greg een dag voor de voorstelling met het schrijven van teksten. Toevalligerwijs waren het dit keer voornamelijk liedjes en ontstond er gaandeweg een ware musical over het Catshuis verdeeld in drie blokken: het verleden, het heden en de toekomst. Zo kwam de onrust van de burger tijdens het 7 weken durende overleg aan bod, maar ook de onrust van de moeder van Mark Rutte die toch zo te doen had met haar zoon en maar hoopte dat hij snel een meisje zou vinden. Een stel Zwartepietende bejaarden waren het er nog niet helemaal over eens of Wilders het nu wel of niet goed met hen voor had en Mariëlla die een horeca snuffelstage bij het Catshuis liep hoopt volgend jaar toch een echte stage te mogen doen als zij dan tenminste nog stufi ontvangt. Voor kleine kinderen wordt het verhaal begrijpelijk gemaakt in de vorm van een sprookje over de lacheend, de papegaai en de lulvogel die maar niet uit hun grot willen komen.

“ Met heimwee denken wij straks terug aan de tijd van Geert Wilders”
Maxime Verhagen richt zich na de mislukkingen van de onderhandelingen tot God. Hij besluit zich uiteindelijk van zijn eigen leven te beroven met een geweldig in memoriam van Mark Rutte tot gevolg. Wilders heeft nog een laatste troef in handen om Rutte in zijn macht te krijgen door middel van een liefdesverklaring. Ook de toekomstige historicus komt nog even aan het woord om ons te vertellen dat het alleen nog maar veel erger wordt, en dat we met heimwee terug zullen kijken naar de tijd van Geert Wilders.  De cirkel is rond wanneer alle spelers uit volle borst het lied De wil eruit te komen zingen en het publiek inhaakt.

Al met al een ontzettend knappe en leuke voorstelling. De teksten waren niet de minste, en als je weet dat de ploeg een kleine 2 uur voor aanvang een eerste en laatste doorloop heeft gehad, dan dwingt dat respect af. Mijn lachspieren en die van de rest van het publiek zijn de hele avond goed aan het werk gezet. Wanneer een scene in de soep liep was dat geen enkel probleem en ontstond er ter plekke een nieuwe scene. Geen idee wat de volgende Orde van de Dag ons gaat brengen maar ik ben er bij, en als ik jou was zou ik ook gaan. Neem alvast een kijkje op hun website ordevandedag.org om in de stemming te komen.

De volgende voorstelling van de Orde van de Dag is op zondag 27 mei om 20u30 in Stadsschouwburg Utrecht.

Regisseur AlexandraBroeder en kunstenaarsduo L.A Raeven zetten met de voorstelling Raven een kras door het standaard meisjesbeeld heen.

Raven is een voorstelling die dichtbij komt, soms zelfs op het ongemakkelijke af. Recht in de ogen word je aangekeken. “Jij hebt je wel is afgewezen gevoelt heh? Ik ook.” Deze meisjes stralen lef en kracht uit, maar zijn toch duister. Ik bleef maar hangen met het gevoel of ik ze nou krankzinnig en angstaanjagend vond, of dat dit een teken van vrijheid en gekte was, terwijl ze rondsprongen en schreeuwden. Ze stootten je af, maar toch voelde ik me op een manier aangetrokken tot deze vreemde wezens.

Het creepy gelach en gegil doet aan een thrillerfilm denken, al helemaal door de krachtige beelden die rondom de speelvloer hangen. Op vier grote schermen zie je de Ravenmeisjes. Met grote pikzwarte ogen en lange klauwen kijken ze je aan en krassen met hun klauwen over het raam, terwijl op de vloer de groep steeds maar verder gaat. Ze tapen hun borsten weg, stiften hun lippen grotesk en draaien hun lichamen in kronkels. Het ziet er absurdistisch en vreemd uit, maar het komt toch dichtbij. De voorstelling is ook bedoeld voor jongeren van zestien of zeventien jaar: een leeftijd waar je in de kronkel kan komen te zitten met jezelf en je lichaam. Ik heb echt met bewondering naar ze zitten kijken, zo voluit als ze op het toneel durfden te spelen.

De filmbeelden in de voorstelling zijn door de tweeling L.A Raeven gemaakt. En ze zijn niet de enige tweeling. Ook Pleuni Veen en Felice Veen en Moriah Dekker en Dagmar Dekker zijn tweelingzusjes. Toeval? “Niet helemaal natuurlijk,” zegt Pleuni, “tweelingen kunnen iets absurdistisch hebben, wat in deze voorstelling natuurlijk goed van pas komt. Alexandra Broeder heeft daar gewoon iets mee. Dat beestachtige-horror en absurdistische was erg leuk om te spelen, we repeteerden elke keer helemaal voluit. Door het repetitieproces zijn we met zijn zevenen dan ook een hechte groep geworden.”

Dus hou je van een beetje horror, dan is deze voorstelling echt een aanrader. En anders wel één van de andere voorstellingen op het Breakin’ Walls festival in Frascati, waar de voorstelling speelt met het thema The Fear is Near.

Voorstelling: Raven
Gezien op: 18 april 2012
Waar: Theater Frascati, Nes 63
Te zien: Breakin’ Walls festival 18 tot 21 april 2012

Sluikreclame…

De act van Estelle.

De laatste act.

Poseren voor de camera.

Poseren voor de camera II.

De jury spreekt de drie beste acts toe.

De jury.

Yeah, gewonnen!

De winnaressen van het OSB.

De volgende ochtend -of misschien zijn het een paar ochtenden later- worden ze gekneusd en misselijk wakker. Alleen Harry heeft er zin in, hij heeft besloten om naar London te gaan. En dat is misschien maar beter ook, want hij en zijn vrouw hebben een nogal destructieve relatie.

Gus en Archie besluiten met hem mee te gaan. Blij rennen ze met hun armen wijd als vliegtuigen achter elkaar aan, en even denk je: ach, het zijn ook maar mannen, op zoek naar een beetje vrijheid. Maar later -in het hotel in Londen- volgt meer van hetzelfde, alleen dan met nog meer vrouwen.

Harry blijkt naast zijn agressieve escapades (hij smijt vol overgave een telefoon op de grond totdat er werkelijk niets meer aan kapot kan) eigenlijk nog het meest in staat tot liefde, terwijl Gus een schizofrene kant heeft, waardoor hij vrouwen goed op afstand kan houden, maar waardoor je niets begrijpt van wat er in hem omgaat. Archie durft zich niet te laten gaan. Ja, een beetje kotsen en lekker vies worden, daar ligt de grens. Want ook al vindt hij zijn Japanse meisje nog zo aantrekkelijk, zodra ze haar tong in zijn mond stopt is het over en wil hij eigenlijk het liefst weer naar huis.

Uiteindelijk blijft Harry als enige achter in het hotel. In de armen van twee geliefden ziet hij er gelukkig -of is het stoned?-  uit. Archie en Gus zien we op film thuiskomen. Ze wonen in een rijtjeshuis en worden verwelkomd door hun kinderen als twee hele gewone huisvaders.

Totdat ze in Londen zijn aangekomen, hang ik aan ieders lippen. Ik zie de intimiteit en de humor tussen mannen waarop ik als vrouw weleens jaloers ben. Het mogen dan wel hele vervelende en vieze sadomasochisten zijn, je vergeeft het ze omdat ze verdrietig zijn (zou je denken) om het verlies van hun vriend. Vanaf het moment dat ze in London zijn, zakt het allemaal langzaam in, de mannen worden steeds meer karikaturen van zichzelf met voortdurend exploderende emoties die op den duur niet geloofwaardig meer zijn. Ja joh, tuurlijk, probeer haar ook nog maar een keer te wurgen. Halina Reijn speelt alle vrouwenrollen net even anders in hetzelfde zwarte jurkje met haar ellenlange benen en torenhoge hakken en dat doet ze fijn, ingetogen en knap, al zou je haar een stoot meer assertiviteit gunnen hier en daar.

Een gezellig man-vrouw beeld, daarvoor moet je niet naar deze voorstelling. Wel voor het geweldige acteerwerk, de vernuftige techniek en de consequente soundtrack van Bruce Springsteen.

Husbands is nog in de Amsterdamse Stadsschouwburg te zien t/m 21 april en van 8 t/m 12 mei 2012. www.tga.nl

Sadettin Kirmiziyüz komt de felgele container uit en ziet eruit als een gangster. Hij is er eigenlijk tegen zijn zin omdat zijn broer, de grote theaterallochtoon, zo graag een voorstelling over hem wilde maken. Hij wil eigenlijk weg maar zijn broer is te laat dus vult hij de tijd nog maar even op. Die tijd wordt een monoloog van een vol uur waarin hij in de openlucht tussen de containers zijn broer belachelijk maakt.  De containers moeten de sfeer van een van zijn coffeeshops creëren en het felle coffeeshoplicht is ook op het publiek gericht. Met het publiek wordt dan ook de spot gedreven; er is niemand die niet wordt aangekeken, aangesproken of bestolen van zijn of haar aanstekers. Dat is soms wel nodig want er zit een hele schoolklas in het publiek die soms moeite heeft om de aandacht erbij te houden. Toch weet hij ze het hele stuk te boeien doordat ze steeds opnieuw betrokken raken in het stuk als ze weer worden aangesproken.

Ondertussen haalt hij jeugdherinneringen op en je ontdekt dat daar eigenlijk de oorzaak ligt van al zijn criminelenkwaad. De grote broer moest altijd op zijn kleine broertje passen en deed dat vaak door hem met geweld te beschermen. Daardoor had het kleine broertje meer kans om bijvoorbeeld veel te lezen om daarna door te studeren tot knuffelallochtoon. Dit ongelijk is onbewust een bron voor veel agressie bij de grote broer. Sadettin is natuurlijk zelf de theater- en knuffelallochtoon maar het is grappig dat hij zijn eigen broer speelt die zich verongelijkt voelt en hemzelf bespot.  Hij vertelt grappig maar soms zijn de gangstermoves iets te overgeacteerd. Sommige verhalen lijken net cabaret maar voegen niet veel toe waardoor het stuk iets te langdradig wordt. En toch raakt het je omdat het leven voor deze twee Turks-Nederlandse broers inderdaad echt heel verschillend is gelopen terwijl ze daar zelf helemaal niets aan kunnen/konden doen.

Gezien: What’s happenin’ brother?
Datum: 5 april 2012
Locatie: Mercatorplein 

What’s happenin’ brother is nog te zien in de Timmerfabriek te Maastricht van 22 t/m 25 april!

Nasrdin Dchar heeft een ‘focking gouden kalf’ in zijn hand, maar staat nog steeds met beide benen op de grond. En op zondag 8 april met diezelfde benen op het podium van de Amsterdamse Schouwburg. Voor het eerst in bijna twee jaar treedt hij die avond weer op met zijn solovoorstelling De titel is focking lastig. Hij kan het allemaal, maar wie denkt dat het na zijn Gouden Kalf van een leien dakje gaat heeft het fout. Nasrdin: “Zoiets is even heel erg leuk, maar daarna moet je toch weer door met de struggle.”

In De titel is focking lastig, vertelt Nasrdin voor het eerst zijn eigen verhaal. Hij komt uit Steenbergen een klein dorpje dat de meeste mensen moeten googlen voordat ze weten waar het ligt (Noord-Brabant mensen, ik heb het opgezocht). In de tijd dat hij opgroeide woonde daar drie allochtone families. Nasrdin: “Op school ben je dan toch anders. Ik had thuis te maken met een andere cultuur, een ander geloof en ik zie er natuurlijk ook anders uit. Hierdoor kreeg ik vaak vragen die ik toen ik klein was helemaal niet wist te beantwoorden. Mijn moeder droeg bijvoorbeeld een hoofddoek, andere moeders niet, waarom is dat dan? ‘Nou, omdat we Islamitisch zijn?’ ”

Islamitisch en Marokkaans, twee dingen waar onwijs veel vooroordelen over bestaan. Zeker in onze huidige maatschappij. Nasrdin: “Naarmate ik ouder werd en de negativiteit in de media las merkte ik dat er van mij verwacht werd dat ik me verantwoordde voor ‘die mensen’. Ik heb het zelfs gehad met de terroristische aanslag op de Twin Towers. Dat mensen aan me vroegen wat ik daar nou van vond, omdat ik ook moslim ben. Ja, verschrikkelijk natuurlijk, wat denk je dan?”

Met Wilders in de politiek en de angst die heerst, zullen de vooroordelen nog wel even standhouden. En dat is ook niet alleen slecht. Nasrdin: “Die vooroordelen geven me inspiratie. Daardoor heb ik bijvoorbeeld een stuk als De titel is focking lastig kunnen maken.”

De titel is focking lastig, die titel moet een verhaal hebben. Hier kom je niet zomaar op. Nasrdin: “Op een gegeven moment was het stuk af en moest het verkocht worden. De artistiek leider van Likeminds zat toen met zijn handen in het haar, want het had nog geen titel. Hij belde me op met de boodschap dat ik er nu echt een naam aan moest geven en toen zei ik: ‘De titel is focking lastig man.’ Het was even stil aan de andere kant van de lijn en hij zei: ‘Dat is het.’ Ik vond het allemaal wel best, dus nu heet het zo. Wel grappig, want het heeft eigenlijk niets met het stuk te maken, maar hoort er nu op de één of andere manier wel helemaal bij.”

Waar het stuk wel over gaat is Marokko, Nederland, Nasrdins jeugd en zijn ouders.  Nasrdin: “Ik heb een goeie band met mijn ouders. Ze zijn trots op me. Ik vond het wel spannend toen ze voor het eerst naar mijn solovoorstelling kwamen kijken, maar ze vonden het geweldig. Ik heb de verhalen waarin zij voorkomen ook heel eerlijk verwerkt en met respect behandelt. Henzelf ook trouwens, ik maak ze niet belachelijk op het toneel, daar ben ik niet van.”

Zijn ouders zijn van een andere generatie en wonen nog steeds in Steenbergen. Maken zij de verharding van onze maatschappij ook bewust mee? Nasrdin: “Zij hebben er minder moeite mee. Ik denk dat voor mijn generatie, of ik kan alleen voor mezelf spreken natuurlijk, ik denk dat het voor mij anders is. Mijn ouders nemen minder actief deel aan deze maatschappij. Ze hebben hun leven in Steenbergen en zijn heel gelukkig. Ze merken het wel, maar het zorgt voor minder obstakels. Ik kan bijvoorbeeld boos worden om het feit dat ik hartstikke veel verhalen weet over succesvolle mensen met een andere culturele achtergrond, maar in de media vooral lees over de gevallen waarbij het fout is gegaan.”

Die foute gevallen hebben angst gezaaid bij de Nederlandse bevolking. En toen was daar ineens op een podium in Amsterdam een jongen met een Gouden Kalf in zijn hand die daar iets over zei. Iets wat een heel mediacircus op gang heeft gebracht waar hij het middelpunt van was. Nasrdin: “Dat was een fantastisch mooi moment. Ik had er wel over nagedacht wat ik wilde zeggen en ik wilde bijvoorbeeld wat kwijt over dromen, angsten overwinnen en over liefde. Maar wat ik daar toen zei kwam zo uit mijn tenen. Ik denk dat het daarom ook zoveel teweeg heeft gebracht. Als ik het had voorbereid dan was het er nooit zo uit gekomen.”

Zijn inmiddels legendarische woorden “Ik ben een Nederlander, ik ben trots op mijn
Marokkaans bloed, ik ben een moslim en sta hier met een focking gouden
kalf in mijn hand” overschaduwden wel de rest van de speech. Nasrdin: “Het is wel grappig, want ik wilde helemaal geen politiek statement maken, maar dat werd het wel. Ik heb in die speech bijvoorbeeld ook gezegd dat als je tachtig bent je niet moet terugkijken op je leven met spijt om de dingen die je niet hebt gedaan. Die vind ik persoonlijk heel erg belangrijk.”

Eigenlijk zouden we allemaal moeten leven onder het motto ‘geen spijt krijgen van de dingen die je niet hebt gedaan’. Dus het voorstel is: ruk allemaal uit naar de Amsterdamse Schouwburg zondag, want daar staat Nasrdin Dchar met zijn solovoorstelling De titel is focking lastig  en ik voel aan mijn water dat je er geen spijt van zult hebben als je gaat.

De titel is focking lastig is onderdeel van Best of Likeminds, a.s. zondag 8 april om 20.00 uur in Stadsschouwburg Amsterdam.

Het hele toneel is bezaaid met krukjes in ongeveer alle uitvoeringen en kleuren die ooit in  VTwonen gestaan hebben. De hoofden van de drie spelers zijn goudkleurig geschminkt. Flessen Coca Cola worden langzaam leeggegoten in een bad. Xerxes is op oorlogspad en zijn moeder, de Perzische koningin, vreest voor zijn dood. Ze is niet echt bezorgd om het volk. Al snel blijkt dat alle Perzische mannen zijn omgekomen, behalve Xerxes. Folie, dat normaal gesproken gebruikt wordt om onderkoelde mensen mee warm te houden, functioneert als haar gewaad. De gouden kleur van de folie flikkert prachtig in het licht. De koningin is intrigerend, omdat ik aan het eind van het stuk nog steeds niet weet of ik de actrice heel goed of heel irritant moet vinden.

Eerst neem je het verdriet van de Perzen heel serieus. Totdat je merkt dat die ernst slechts je eigen insteek is of gewoon komt doordat je je billen niet meer voelt vanwege de harde stoeltjes van het theater. In het stuk wordt het grote verdriet van de nederlaag namelijk zo overdreven dat het heel grappig wordt. Het Perzische hof rouwt meer voor de show, maar is eigenlijk vooral bezig met hoe het eruitziet. Tijdens het stuk worden steeds een paar krukjes omgedraaid en wordt ook voor de koningin langzaam duidelijk dat haar roemrijke tijd voorbij is vanwege de overmoed van haar zoon.

Voorstelling: De Perzen door Dood Paard
Waar: Frascati – Nes 63
Gezien: 23 maart 2012
Wanneer: 20 t/m 28 maart 2012
Hoeveel: 18 euro, 14,50 voor studenten

Zo, dat is weer eens wat anders dan anderhalf uur op je kont zitten.

Voorafgaand aan de voorstelling kwam de maakster Nita Liem nog even de foyer binnen om het publiek toe te spreken: ‘Niets moet, alles mag. Dit is mijn feestje en jullie zijn van harte uitgenodigd’. 

Het is alsof je een club binnenloopt. Er is geen tribune alleen twee verhoogde podia, je mag gaan en staan waar je wilt en de harde, opzwepende muziek van de DJ zorgt ervoor dat je vanzelf meteen mee gaat deinzen op het ritme. Wie zijn nu de dansers, en wie is het publiek? Op de muren en de verhoogde podia zijn spreuken van de dansers geplakt over het waarom en het gevoel van een battle. ‘Kan ik het nog, reality check’, ‘Links, rechts, geen one-way battle’ of ‘Het krenkt wanneer je een battle verliest’. Het waarom en het gevoel van een battle vormen de rode draad in de voorstelling, die de MC met verschillende mooie sketches en verhalen aan elkaar praat.

Op voorhand ben ik bij een interactieve voorstelling altijd een beetje bang dat de voorstelling stil valt wanneer het publiek niet erg meewerkt. Dit was gelukkig niet het geval. Los van het feit dat het publiek er ontzettend veel zin in had, net zoals de dansers trouwens, zit de voorstelling goed in elkaar en zijn de dansers niet afhankelijk van ons. Zoals Nita Liem al zei; Niets moet, alles mag.

In verschillende settings gingen de dansers de battle aan, in een groep, als duo of alleen. Net toen ik behoefte had aan een battle waarop de dansers echt op elkaar inspelen en niet alleen hun eigen kunstje vertonen, werden er twee dansers geblinddoekt tegenover elkaar gezet. Hun eigen teamleden werden er omheen gepositioneerd om hun dansterritorium af te bakenen. Zo nodig nog nerveuzer dan de twee dansers stonden ze in spanning naar de battle te kijken. Net als ik trouwens.

En zoals een battleshow betaamd, werd er afgesloten met een individuele battle tussen twee jonge, vrouwelijke dansers. De winnares kreeg een dansje met de DJ. Ze vonden echter beiden dat ze gewonnen hadden. Daarna was het tijd voor de afterparty, en mochten wij ook een dansje met de DJ wagen. Het was een tof feestje, en ik heb weer een paar calorietjes verbrand.

Battleground is vandaag en morgen (23 en 24 maart 2012) nog te zien in het Rozentheater. Klik hier voor de complete speellijst.