Voor de mensen die het nog niet weten; Stanislavski was een Russische theaterregisseur die zijn acteurs met zijn eigen methode liet spelen. De methode is later – weliswaar in een aangepaste vorm – overgevlogen naar Amerika onder de naam Method Acting. Veel acteurs maakten gebruik van deze techniek, zoals Jack Nicholson en Al Pacino.
De voorstelling Stanislavski 1 van Maatschappij Discordia werd twee weken lang in Frascati gespeeld. De avond dat ik naar één van de voorstellingen ging, was ook de laatste van die twee weken. En naar wat ik heb gehoord, is de voorstelling elke avond compleet anders. Discordia is namelijk improvisatietheater, dat soort theater waarvan je op een gegeven moment vergeet dat het allemaal ter plekke wordt verzonnen.
Enfin, ik liep de kleine zaal in en ging, net als alle anderen, dwars over het podium om plaats te nemen op de tribune. Het decor bestond uit twee metershoge opgestapelde planken, waar fel licht doorheen werd geschenen om een ‘jaloezie rolgordijnen effect’ te verkrijgen. Op het podium stonden ook twee aan elkaar vastgebonden stoelen. Die, werd later in het stuk verteld, ooit plaats hadden genomen in het oude Stanislavski theater.
Het stuk was een opeenvolging van losse scènes die soms verdacht goed waren, zó goed dat je niet kon geloven dat het allemaal improvisatie was. De acteurs hebben ook een geweldig gevoel voor plaatsing, waar ze ook stonden, er stond altijd een acteur in dezelfde lijn als zij.
Kortom: een zeer interessante voorstelling waar je over na moet denken. Helaas is Stanislavski 1 al afgelopen. Maar vanaf 20 maart is het tweede deel van de reeks in Frascati te zien. Ik zelf ga er sowieso heen en ik raad iedereen – ook al heeft hij of zij het eerste deel nog niet gezien – er heen te gaan!
foto: Joris-Jan Bos
We kennen het fenomeen Living Apart and Together.LAT-relaties zijn er in alle soort en maten. Je leeft samen maar toch alleen? Hoe zit dat? Wie bepaalt de regels?
Living apart and together gaat over de samenleving van nu waarin iedereen een eigen pad en ritme heeft. In principe doe je dit alleen wat het leven soms moeilijk maakt. Zonder dat je er bij stil staat is er vaak iemand op deze wereld die hetzelfde meemaakt, een zelfde ritme heeft met wellicht een iets andere levensroute. Ritmes en patronen zijn daarom het uitgangspunt van deze voorstelling geworden.
Twee jongens en twee meisjes staan voor een witte wand die licht geeft waardoor de dansers als schaduw geprojecteerd worden. Eerst dansen zij synchroon in verschillende opstellingen. Daarna komt de groep los van elkaar en verschuift het perspectief naar het individu. Af en toe komen de dansers elkaar weer tegen en wordt er helemaal synchroon gedanst.
New talent
Het Holland Dance Festival in Den Haag dient deze maand als internationaal podium voor een breed scala aan dansvoorstellingen. Alida Dors wordt dit jaar door het festival gepresenteerd als new talent. Haar voorstelling Living Apart and Together is gedurende drie dagen te zien geweest in het Korzo Theater. Alida Dors heeft vanaf 2009 twee jaar als residence bij het MC theater gewerkt. Tijdens een van haar laatste etudes die zij bij het MC heeft mogen presenteren is zij door het Korzo Theater gevraagd om voor hen te werken.
New genre
In de voorstelling zijn sterke invloeden zichtbaar van Hiphop in combinatie met theater, drama en moderne dans. De dansers presenteren de tomeloze energie dat HipHop met zich meebrengt. Anderzijds word je sentimenteel geraakt door het zachte van de moderne dans. Als iemand mij zou vragen naar wat voor dans ik keek, zou ik het niet met een woord kunnen beantwoorden. Alida en haar liefde voor HipHop bevinden zich in een nieuwe omgeving. Er is een nieuw genre ontstaan in zowel de muziek die de dans leidt als de dans zelf, waarbij Hiphop en Moderne dans niet zonder elkaar kunnen.
Onlangs heeft Alida Dors stichting Backbone opgericht. Middels deze stichting wilt zij HipHop uit het hokje halen waarin het nu gestopt is. Spannend! En dus zeker iets om in de gaten te houden.
Living Apart and Together was te zien in het Korzo theater in Den Haag.Het Holland Dance festival Den Haag is 26 januari van start gegaan en zal op 26 februari eindigen. www.holland-dance.com
Als het over haar eigen bruiloft was gegaan, had Anne Maike Mertens het publiek meegenomen naar Brabant. Maar in De bruiloft van Özlem neemt ze je mee op een reis door de familiegeschiedenis en twijfels van een jonge Turks-Amsterdamse vrouw. Ze verwelkomt je in de wereld van baklava, thee, witte jurken, bitterballen, stoere mannen, trotse vrouwen, familie, liefde en héél veel keuzes.
Iets met veel glitters en een klassieke onderkant
Aan het begin van de voorstelling loopt een in het wit gehulde Özlem Solmaz het podium op. Je ziet het de vrouwen in de zaal (jaloers) denken: ‘Die jurk!’ Anne Maike: “De jurk is op maat gemaakt voor Özlem. We liepen de bruidszaak binnen, waar iedereen zich spontaan als een prinsesje waant, en zij zeiden dat ze hem kosteloos voor ons zouden maken. We wilden dat de bovenkant iets Turks had met veel glitters en de onderkant meer klassiek zou zijn. Dat hebben ze fantastisch mooi gedaan.” || Read more
Vier dames staan in roze hemdjes nonchalant te dansen. Even later komen er vier mannen met ontbloot bovenlichaam het podium op sluipen, als jagers en de meisjes zijn hun prooi. Gilletjes van meisjes in het publiek.
Ik mocht vandaag BoyISH GirlISH bijwonen terwijl deze aan een groep middelbare scholieren werd vertoond. De naam zegt het al, deze hiphop dans ging over de eeuwige spanning tussen jongens en meisjes. Een thema dat nooit verveelt. Want het andere geslacht is nu eenmaal ontzettend irritant, maar toch wel spannend. Wat was dit een heerlijke flashback, en dat nog wel op verschillende niveaus. || Read more
Emmelie Zipson beschikt over een enorme bos krullen en daaronder bevinden zich haar hersenen waar haar bos talent broedt.
Ze vloeit over het podium waar ze haar voorstelling Bloed Link als een heerlijk ruikende verse bos bloemen aanrijkt aan het publiek.
Ze gaat op zoek naar haar Joods-Russische wortels, al zingend en vertellend.
Je wordt in een wervelwind meegenomen met een bos humor om na afloop op de stoep van het Rozentheater te staan met hopelijk een blos op de wangen.
MUZIEKTHEATER Bloed Link. Spel: Emmelie Zipson, Regie: Pieter Tiddens. Wanneer: 4 februari in het Rozentheater. Tournee: www.emmeliezipson.nl
Voor de vele levensechte Zuid-Afrikaanse poppen zit professor David Lurie eenzaam op een stoel. Zijn collega’s zitten in het publiek en beginnen hem te beschuldigen. De hoorzitting naar aanleiding van zijn relatie met een studente is begonnen. Het licht boven het publiek blijft aan waardoor je als toeschouwer verandert in een jurylid van de tuchtcommissie. Hierdoor wordt het publiek meteen de heftige voorstelling ingezogen, waarbij je steeds opnieuw wordt gedwongen na te denken over zware morele kwesties.
Reis naar Zuid-Afrika
Om tot rust te komen reist David na zijn ontslag naar zijn lesbische dochter die een boerderij op het platteland runt. De tegenstelling tussen blank en zwart, tussen het Zuid-Afrika van nu en het Zuid-Afrika uit de tijd van David wordt hier pijnlijk duidelijk. Lucy wordt in haar huis verkracht door een kennis van haar buurman Petrus. David kan weinig doen, maar wil zijn dochter heel graag beschermen en dit onrecht wreken. Lucy sluit hem buiten. Zij leeft in een hele andere tijd – en realiteit – en besluit geen aangifte te doen en abortus te weigeren. Ze trouwt zelfs met Petrus in ruil voor diens bescherming terwijl David dat zo graag had willen bieden. || Read more
‘Fictief’ staat er in grote letters op de zijkant van het podium gespeld. Dit fictieve stuk is gebaseerd op de verdwijning van Nathalee Holloway en volgens mij veel interessanter dan de feiten.
Het spel van verleiding
Nathalee (Sanne Vogel) is een ongewenst kind dat door haar nesteling in de baarmoeder en geboorte, het lichaam en de jeugd van haar moeder heeft verwoest. Haar moeder heeft dit zodanig geprobeerd te restaureren dat het leven uit haar is weggezogen en probeert nu de plaatsvervangende jeugd van Nathalee krampachtig te bewaren. Nathalee’s jeugd bestaat uit geld en waarschuwingen en nu wil ze alles vergeten door risico’s te nemen. Joran (Wouter Zweers) is gevaarlijk en Nathalee zoekt de randen van de grenzen op door een spel te spelen van verleiding en wederzijdse manipulatie. Haar beweegredenen worden langzaamaan duidelijk en vervagen het slachtofferbeeld van een dronken meisje. || Read more
Januari staat inmiddels bekend op zijn storm, regen en wateroverlast. Gelukkig is onze hoofdstad niet geëvacueerd. Kluister jezelf aan de radio en luister naar een nieuw uur vol kunst en cultuur. In de aanbieding:
Literaire avond – Vorlesebuhne
Aan de Weteringschans 157 worden sprookjes geboren, en wel in Berlijns woonkamercafé Brecht. Dat betekent schemerlampen, oude fauteuils en theekopjes van oma. Geen hip gedoe maar tijdloze romantiek. Brecht was er ook niet zomaar een. Eugen Berthold Friedrich (Bertolt) Brecht (1898 – 1956) was een Duitse schrijver, dichter en toneelregisseur. Bekende werken van Brecht zijn de Dreigroschenoper (Driestuiversopera), het boek Mutter Courage und ihre Kinder en toneelstuk Baal. Café Brecht doet haar naam eer aan, want regelmatig is er iets te beleven op het gebied van Europese – en in het bijzonder de Duitse – cultuur. Een concert, toneelstuk of poezie, het kan alles zijn. Zo ook iedere laatste zondag van de maand met de Vorlesebühne, een voordrachtsavond gevuld met mooie, korte verhalen. || Read more
Schrijfster Claudia Jong over toneelschrijven in Nederland.
Afgelopen dinsdag werd mijn toneeltekst Nachtlicht gepresenteerd in het Rozentheater in Amsterdam, tijdens De Tekstsmederij. Er werd ongeveer twintig minuten tekst gelezen door twee acteurs die ‘s middags hadden gerepeteerd met een regisseur. Na de pauze werd Ondergrond gelezen, van Janna de Lathouder. Het was een mooie avond, met veel (aandachtig!) publiek en goede gesprekken, onder andere over de positie van jonge, beginnende toneelschrijvers in Nederland.
Een doodlopende weg
Die positie is best moeilijk. Het is moeilijk om als toneelschrijver te groeien, omdat toneelgezelschappen in Nederland geen risico’s durven en kunnen nemen. Ze moeten zorgen dat er geld in het laatje komt, en dat kan alleen met bekende namen en min of meer gegarandeerde kassuccessen. Ze zullen niet snel een toneelstuk kiezen van een jonge, talentvolle, maar (nog) onbekende schrijver, en al helemaal niet voor de grote zaal. Een doodlopende weg, die ervoor zorgt dat toneelschrijvers zich niet kunnen ontwikkelen. En die situatie zal met de komende bezuinigingen alleen maar verergeren. || Read more
Theaterfotografie is een onderwerp waar niet zoveel aandacht aan wordt besteed. Dit is zonde, want het is een ontzettend interessant thema. In galerie Koch X Bos is op dit moment een tentoonstelling te zien over dit ondergewaardeerde onderwerp.
Het wou alleen niet erg lukken om de voorstelling daadwerkelijk te zien. Op 7 januari was het zo druk in de galerie, dat alleen via propgeweld binnen viel te komen. Platen- en vintagewinkeltjes kijken in de Jordaan was een goed alternatief. Vier dagen later vond poging twee plaats. Deze keer zat de deur op slot. ‘Back in 1 minute’, stond er op een bordje. Na meerdere minutes was er nog steeds niemand terug. Daarom heb ik de theaterfoto’s op afstand bewonderd, kijkend door de etalageruit. || Read more
