De stomme film is helemaal terug van weggeweest. Na de grote filmhit The Artist in de bioscoop, is nu het theater aan de beurt voor de stomme ‘film’. Jakop Ahlbom brengt met zijn voorstelling Lebensraum de film tot leven.
In spiegelbeeld
Twee mannen, hetzelfde gekleed, leven samen in één ruimte waar hun bed ook de piano is. Waar het raam ook een schilderij is. Waar de boekenkast ook de koelkast is. Waar live muziek aanwezig is door de mannen van de band Alamo Race Track , maar waar de muziek afwezig is, omdat deze mannen in kostuum opgaan in het decor zodat ik af en toe vergeet dat zij ook aanwezig zijn. Zij geven het alter-ego van de twee spelers weer. Ook leek het naar mijn mening dat één van de twee spelers een spiegelbeeld van zichzelf was. Ze proberen elkaar te helpen en kunnen elkaar in de weg zitten, maar geen van beide krijgt de kans te kunnen ontsnappen uit deze wereld. Doordat zij hetzelfde kostuum aan hebben en niet zonder elkaar kunnen, zijn voor mij beide mannen een weergave van één persoon. || Read more
Wat zou de wereld mooi zijn als je alwetend bent. Niemand kan jou verrassen, niemand neemt jou in de maling, jij weet het en je weet het ’t best. Helaas werkt dat in het echte leven niet zo en daarbij is het de vraag hoe lang zoiets leuk blijft. Voor een avondje is in ieder geval prima te doen. Bij een voorstelling van de Nachtgasten weet je het als publiek allemaal. En de acteurs? Die weten helemaal niks. Een sigaretje met Nachtgast Koen Wouterse over deze unieke manier van theatermaken.
Nachtgasten bestaat uit vier mannen: Koen Wouterse (helemaal rechts op de foto), Niels Croiset, Yorick Zwart en Jef Hoogmartens. In 2010 is Nachtgasten geboren, een uit de hand gelopen idee dat begon als improvisatietelevisie. Elke voorstelling schrijft één van de mannen het verhaal, twee anderen controleren dat en de laatste speelt mee met de gastacteurs. Iedere acteur op het podium speelt een personage uit het verhaal en elk van die personages heeft een eigen geheim. Klinkt ingewikkeld, en eigenlijk is het dat ook. Koen: ‘Je schrijft geen scenario, maar een puzzel. Het moet op verschillende manieren kunnen uitpakken. Iedere rol moet bijvoorbeeld genoeg informatie hebben om andere rollen ook aan het spelen te krijgen. En daar worden soms fouten in gemaakt. Dan heb je een beginsituatie geschreven met een doel dat niet duidelijk genoeg is, heb je dat bij de controle ook niet gezien en sta je ineens met vier acteurs op een podium die niets meer kunnen spelen.’
Dan heb je maar één zaterdag en één zondag om een voorstelling over het nieuws van de afgelopen maand in elkaar te knallen, wordt je op zaterdagmiddag verrast met het heugelijke nieuws dat het kabinet uit elkaar valt. De onderhandelingen in Catshuis zijn mislukt. Wat nu? Op zondag 22 april geen 8e voorstelling van de Orde van de Dag. “Neen Dames en Heren, wij heten jullie van harte welkom bij de Musical Het Catshuis. Met de ondertitel De wil eruit te komen.”
Aan het einde van elke maand maken nieuwsnerds Oscar Kocken en Greg Nottrot zich weer op om samen met hun compagnons een zoals zij zelf zeggen ‘hyperactuele satirische theatershow ‘ neer te zetten over het nieuws van de afgelopen maand. Het format is meestal duidelijk. Oscar Kocken zit achter een tafel als presentator van zijn eigen nieuwsshow. Het meest aangrijpende nieuws van de afgelopen maand komt voorbij in verschillende scènes en liedjes, muzikaal begeleid door twee leden van Circus Treurdier. Maar dit keer moest het even helemaal anders. “Het is altijd ontzettend spannend, maar ik vond het dit keer toch wel heel erg spannend.” Aldus een nog vol adrenaline zittende Oscar Kocken na de voorstelling.
Regisseur Alexandra
Broeder en kunstenaarsduo L.A Raeven zetten met de voorstelling Raven een kras door het standaard meisjesbeeld heen.
Zeven lichamen in wit ondergoed en met lange blonde haren kronkelen de vloer op. Dit zijn meisjes die anders zijn. Meisjes die de controle willen houden over hun lichaam, hun leven: “dit lichaam is niet gemaakt om mee te vrijen, dit lichaam is niet gemaakt om vol te proppen, vol te gooien met ellende. Seks is verboden, borsten zijn verboden, haat feestjes.”
Raven is een voorstelling die dichtbij komt, soms zelfs op het ongemakkelijke af. Recht in de ogen word je aangekeken. “Jij hebt je wel is afgewezen gevoelt heh? Ik ook.” Deze meisjes stralen lef en kracht uit, maar zijn toch duister. Ik bleef maar hangen met het gevoel of ik ze nou krankzinnig en angstaanjagend vond, of dat dit een teken van vrijheid en gekte was, terwijl ze rondsprongen en schreeuwden. Ze stootten je af, maar toch voelde ik me op een manier aangetrokken tot deze vreemde wezens. || Read more
Tweeduizendentwaalf. Op dit moment is de 7e editie van het Rozentuinfestival in het Rozentheater aan de gang, één van de leukste talentenfestivals voor middelbare scholieren. Films, installaties, bands, dansacts, singersongwriters, alles mag. Acht scholen uit Amsterdam (IVKO, Fons Vitae, het Gerrit van der Veen, MLA, Berlage, Spinoza, OSB en het HLZ), maar ook het Sancta Maria uit Haarlem en het Gerrit Rietveld College uit Utrecht hebben de afgelopen weken laten zien hoeveel talent ze in huis hebben. En de winnaars van elke school staan op 1 juli in Carré, hoe leuk is dat! || Read more
Na de begrafenis van hun vriend Steven, vragen Gus (Barry Atsma), Harry (Hans Kesting) en Archie (Roeland Fernhout) zich af wat ze nu in godsnaam moeten doen. Ze zijn niet meer zo jong. Ze praten niet over hun dode vriend, ze praten liever helemaal nergens over en ze gaan in elk geval niet naar huis, naar hun vrouwen en kinderen. Dus ze spelen potjes basketbal, drinken veel bier, dagen elkaar uit en nemen een onschuldig dronken meisje (Halina Reijn) genadeloos in de zeik.
De volgende ochtend -of misschien zijn het een paar ochtenden later- worden ze gekneusd en misselijk wakker. Alleen Harry heeft er zin in, hij heeft besloten om naar London te gaan. En dat is misschien maar beter ook, want hij en zijn vrouw hebben een nogal destructieve relatie.
Gus en Archie besluiten met hem mee te gaan. Blij rennen ze met hun armen wijd als vliegtuigen achter elkaar aan, en even denk je: ach, het zijn ook maar mannen, op zoek naar een beetje vrijheid. Maar later -in het hotel in Londen- volgt meer van hetzelfde, alleen dan met nog meer vrouwen.
Op het Mercatorplein staan containers. Theaterlampen torenen erbovenuit en de zijkanten zijn volgespoten met graffiti; afbeeldingen van Rambo en Rocky. Dan gaan de containers open. Drie van de vier containers hebben bankjes en zijn voor de helft open; de vierde is felgeel geschilderd. Hierdoor krijg je een soort Arena-gevoel. Iedereen krijgt dekentjes want de containerarena heeft geen dak en het is koud begin april.
Sadettin Kirmiziyüz komt de felgele container uit en ziet eruit als een gangster. Hij is er eigenlijk tegen zijn zin omdat zijn broer, de grote theaterallochtoon, zo graag een voorstelling over hem wilde maken. Hij wil eigenlijk weg maar zijn broer is te laat dus vult hij de tijd nog maar even op. Die tijd wordt een monoloog van een vol uur waarin hij in de openlucht tussen de containers zijn broer belachelijk maakt. De containers moeten de sfeer van een van zijn coffeeshops creëren en het felle coffeeshoplicht is ook op het publiek gericht. Met het publiek wordt dan ook de spot gedreven; er is niemand die niet wordt aangekeken, aangesproken of bestolen van zijn of haar aanstekers. Dat is soms wel nodig want er zit een hele schoolklas in het publiek die soms moeite heeft om de aandacht erbij te houden. Toch weet hij ze het hele stuk te boeien doordat ze steeds opnieuw betrokken raken in het stuk als ze weer worden aangesproken.
Ondertussen haalt hij jeugdherinneringen op en je ontdekt dat daar eigenlijk de oorzaak ligt van al zijn criminelenkwaad. De grote broer moest altijd op zijn kleine broertje passen en deed dat vaak door hem met geweld te beschermen. Daardoor had het kleine broertje meer kans om bijvoorbeeld veel te lezen om daarna door te studeren tot knuffelallochtoon. Dit ongelijk is onbewust een bron voor veel agressie bij de grote broer. Sadettin is natuurlijk zelf de theater- en knuffelallochtoon maar het is grappig dat hij zijn eigen broer speelt die zich verongelijkt voelt en hemzelf bespot. Hij vertelt grappig maar soms zijn de gangstermoves iets te overgeacteerd. Sommige verhalen lijken net cabaret maar voegen niet veel toe waardoor het stuk iets te langdradig wordt. En toch raakt het je omdat het leven voor deze twee Turks-Nederlandse broers inderdaad echt heel verschillend is gelopen terwijl ze daar zelf helemaal niets aan kunnen/konden doen.
Gezien: What’s happenin’ brother?
Datum: 5 april 2012
Locatie: Mercatorplein
What’s happenin’ brother is nog te zien in de Timmerfabriek te Maastricht van 22 t/m 25 april!
Nasrdin Dchar heeft een ‘focking gouden kalf’ in zijn hand, maar staat nog steeds met beide benen op de grond. En op zondag 8 april met diezelfde benen op het podium van de Amsterdamse Schouwburg. Voor het eerst in bijna twee jaar treedt hij die avond weer op met zijn solovoorstelling De titel is focking lastig. Hij kan het allemaal, maar wie denkt dat het na zijn Gouden Kalf van een leien dakje gaat heeft het fout. Nasrdin: “Zoiets is even heel erg leuk, maar daarna moet je toch weer door met de struggle.”
In De titel is focking lastig, vertelt Nasrdin voor het eerst zijn eigen verhaal. Hij komt uit Steenbergen een klein dorpje dat de meeste mensen moeten googlen voordat ze weten waar het ligt (Noord-Brabant mensen, ik heb het opgezocht). In de tijd dat hij opgroeide woonde daar drie allochtone families. Nasrdin: “Op school ben je dan toch anders. Ik had thuis te maken met een andere cultuur, een ander geloof en ik zie er natuurlijk ook anders uit. Hierdoor kreeg ik vaak vragen die ik toen ik klein was helemaal niet wist te beantwoorden. Mijn moeder droeg bijvoorbeeld een hoofddoek, andere moeders niet, waarom is dat dan? ‘Nou, omdat we Islamitisch zijn?’ ”
Dit hele toneelstuk is de beschrijving van de Perzische nederlaag. Het gaat over het klassieke Griekse thema: overmoed. Het is het oudste Westerse toneelstuk, rond 500 voor Christus door Aeschylus geschreven en nu opgevoerd in Frascati door collectief Dood Paard.
Het hele toneel is bezaaid met krukjes in ongeveer alle uitvoeringen en kleuren die ooit in VTwonen gestaan hebben. De hoofden van de drie spelers zijn goudkleurig geschminkt. Flessen Coca Cola worden langzaam leeggegoten in een bad. Xerxes is op oorlogspad en zijn moeder, de Perzische koningin, vreest voor zijn dood. Ze is niet echt bezorgd om het volk. Al snel blijkt dat alle Perzische mannen zijn omgekomen, behalve Xerxes. Folie, dat normaal gesproken gebruikt wordt om onderkoelde mensen mee warm te houden, functioneert als haar gewaad. De gouden kleur van de folie flikkert prachtig in het licht. De koningin is intrigerend, omdat ik aan het eind van het stuk nog steeds niet weet of ik de actrice heel goed of heel irritant moet vinden.
Eerst neem je het verdriet van de Perzen heel serieus. Totdat je merkt dat die ernst slechts je eigen insteek is of gewoon komt doordat je je billen niet meer voelt vanwege de harde stoeltjes van het theater. In het stuk wordt het grote verdriet van de nederlaag namelijk zo overdreven dat het heel grappig wordt. Het Perzische hof rouwt meer voor de show, maar is eigenlijk vooral bezig met hoe het eruitziet. Tijdens het stuk worden steeds een paar krukjes omgedraaid en wordt ook voor de koningin langzaam duidelijk dat haar roemrijke tijd voorbij is vanwege de overmoed van haar zoon.
Voorstelling: De Perzen door Dood Paard
Waar: Frascati – Nes 63
Gezien: 23 maart 2012
Wanneer: 20 t/m 28 maart 2012
Hoeveel: 18 euro, 14,50 voor studenten
Zo, dat is weer eens wat anders dan anderhalf uur op je kont zitten. Ik las gisteren een artikel in de NRC Next met de titel: ‘Technofeest wil net zo lage btw als sportschool’, en wel omdat volgens dance-organisator Herr Zimmerman bewegen op een technofeest een sport is. In dat geval zou ik willen pleiten voor eenzelfde btw-verlaging voor de voorstelling Battleground van Don’t Hit Mama. Maar goed, dat is weer een ander verhaal.
Voorafgaand aan de voorstelling kwam de maakster Nita Liem nog even de foyer binnen om het publiek toe te spreken: ‘Niets moet, alles mag. Dit is mijn feestje en jullie zijn van harte uitgenodigd’. || Read more
